دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٤
محل رويش :
نويسندگان عرب آن را براى خارش و ترشحات زخم خشك مفيد ذكر نموده و نيز آن را مدر حيض و مسقط جنين گفته‌اند و استعمال آب آن را بعد از غذا براى شستن دست و
لباس ذكر نموده‌اند . « 1 »
خوراك نيم مثقال اشنان در حالت ناشتا حيض را جارى مىكند و ضماد آن نافع خارش از گرمى است . چنانچه همراه با پنبه بر محل درد دندان بگذارند ، نافع درد دندان است . « 2 »
خوراك سه درهم آن زرداب را دفع مىكند و 10 درهم آن كشنده است . « 3 »
ابن سينا گويد : خوراك نيم درهم آن نافع سخت ادرارى و باز كننده حيض است . « 4 »
اشنان را در لاك حل كرده و با آن مداد مىسازند . « 5 »
خوراك آن از يك تا سه گرم است . « 6 »
خوراك آن از ربع تا نيم مثقال است . « 7 »
محل رويش :
محل رويش :
در شوره‌زارها و سواحل درياها مىرويد . در غالب نواحى اروپا ، آفريقا و آسيا نيز پراكنده است .
نوع بدون برگ : نواحى مختلف البرز ، اطراف تهران ، ورامين ، مردآباد ، بندرگز ، اراك ، تراميس و تبريز است . « 8 »
نوع برگ دار : در غالب نقاط ايران مخصوصا نواحى شمالى البرز ، كرج ، آذربايجان ، اروميه و بلوچستان مىرويد . « 9 »
در اطراف بجنورد به فراوانى يافت مىشود . « 10 »
بيشتر در شنزارها ، خرابه‌ها و زمينهاى خشك مىرويد . « 11 »
( 1 ) - فاراماكو گرافياى هندى .
( 2 ) - حكيم اسفنديارى .
( 3 ) - قانون در طب ، ج 2 ، ص 69 .
( 4 ) - ابن البيطار ، ص 38 .
( 5 ) - لسان العرب ، ص 22 .
( 6 ) - مخزن الادويه ، ص 32 .
( 7 ) - المفردات ، ص 83 .
( 8 ) - بستان المفردات ، ص 52 .
( 9 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 25 - 723 .
( 10 ) حكيم اسفنديارى .
( 11 ) لسان العرب ، ص 22 ؛ محيط اعظم ، ج 1 ، ص 162 .