دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩
كلّياتى در باره سبزيها و گياهان دارويى
آب و خرما بيشترين غذاى آن حضرت بود و گاهى شير و خرما را جمع مىكرد و آنها را به نام اطيبين ( دو پاكيزه ) مىناميد . « 1 »
« قال : عليكم بالفواكه فى اقبالها ، فانها مصحّحة للابدان ، مطردة للاحزان و القوها فى ادبارها ، فانها داء للابدان » .
« بر شما باد ميوه‌ها در ابتداى آمدن آنها ( نوبر ) ، زيرا در آن وقت صاف كننده بدنها و از بين برنده غمهاست و ميوه‌ها را در آخر وقت و موقع تمام شدن آنها كنار بيندازيد كه براى بدنها درد است .
على بن جعفر از برادرش سؤال كرد : از كسى كه ميان دو ميوه انجير و خرما و نه ساير ميوه‌ها جمع كند ؟ فرمود : پيغمبر منع كرد از جمع نمودن اين دو ميوه . « 2 »
حضرت على عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه فرمود : انگور را دانه دانه بخوريد تا گوارا و زود هضم باشد . و ابن عباس گويد : هر كس ميوه‌ها را يك يك بخورد به او ضرر نمىرساند . « 3 »
منصور بن يونس گويد : از موسى بن جعفر عليه السلام شنيدم كه فرمود : انگور رازقى و نيشكر و سيب ضرر نمىرساند . « 4 »
ابن قداح از امام صادق عليه السلام از پدرش نقل مىكند كه آن حضرت كندن پوست ميوه را دوست نمىداشت . « 5 »
امام عليه السلام فرمود :
« ان لكل ثمرة سمّا فاذا اتيتم فمسوها بالماء »
« هر ميوه‌اى سمى دارد ، وقتى كه آن را آورديد با آب بشوئيد » .
( 1 ) - محاسن ، ج 2 ، ص 556 ؛ كافى ، ج 6 ، ص 351 ؛ مكارم الاخلاق ، ص 29 .
( 2 ) - علل الشرايع ، ج 2 ، ص 206 .
( 3 ) - صحيح بخارى ، رقم 14 از كتاب اطعمه ؛ صحيح ترمذى ، رقم 16 ؛ صحيح دارمى ، رقم 25 ؛ مسند ابن حنبل ، ج 2 ص 7 ؛ محاسن ، ص 527 ؛ امالى طوسى ، ج 1 ، ص 379 ؛ كافى ، ج 6 ، ص 349 .
( 4 ) - محاسن ، ج 2 ، ص 556 .
( 5 ) - بحار ، ج 66 ، ص 118 ؛ كافى ، ج 6 ، ص 350 .