دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٩
كتب زير در مورد استبرق چنين نوشته‌اند :
ريشه‌اش داراى اثر قىآور شديد است . در برخى از نواحى هند و مالزى از ريشه اين گياه در مداواى جذام ، برخى بيماريهاى جلدى مانند سوداء و رفع اولسرهاى سفليس ،
استفاده به عمل مىآورند . براى آن اثر خلطآور ، مقوى ، مقوى معده ، قىآور و معرق قائلأند . اين گياه را جيوه گياهى نيز مىنامند ، زيرا در مداواى سفليس براى آن اثر قاطع قائل مىباشند . گرد پوست اين درختچه در هند ، جهت رفع ديسانترى حاد به كار مىرود . « 1 »
اين گياه به علت گيسى كه دارد زداينده است . بينايى را قوى مىكند و نافع شش مىباشد . با شير شتر داروى استسقاء و نافع كليه و مثانه است . « 2 »
ماليدن شير آن نافع گزيدن حيوانات سمى است و بعضى از اطباء جوشانده برگ آن را در امراض تب و لرز و سوزاك استعمال مىكنند . « 3 »
ماليدن برگ استبرق با روغن گل نافع امراض فلج ، لقوه ، درد مفاصل و ورمهاى سرد مىباشد و در بعضى از نسخه‌ها به كار مىرود . « 4 »
پوست آن نافع هيضه است و بعضى اطباء آن را براى اين مرض همراه با فلفل سياه و نعناع ساييده ، قرص كرده مىدهند ، زيرا مواد فاسد را قطع كرده و با استفراغ بيرون مىآورد .
نمك استبرق در امراض سرفه ، تنگى نفس و آمدن خون از دهان مفيد است .
كتب زير در مورد استبرق چنين نوشته‌اند :
كتب زير در مورد استبرق چنين نوشته‌اند :
دائرةالمعارف بستانى : الاستبرق هو الديباج الصفيق الغليظ الحسن معرب عن الفارسية . استبرق ديباج منظم غليظ و سفت و زيبا از فارسى به عربى آمده است .
دائرةالمعارف فريد وجدى : الاستبرق الديباج الغليظ و هى كلمة معرّبة .
لغت نامه مجمع البحرين : الاستبرق قيل : استبرق فارسى معرّب هو ثخين الديباج هو
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 224 .
( 2 ) - قانون در طب ، ج 2 ، ص 252 .
( 3 ) - مخزن المفردات ، ص 88 .
( 4 ) - همدرد ، ص 229141108105 .