شرح فارسى كفاية الأصول ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩
[ صحيح و فساد از امور اضافيه مىباشند ]
و منه ينقدح ان الصحة و الفساد امران اضافيان فيختلف شىء واحد صحة و فسادا بحسب الحالات فيكون تاما بحسب حالة و فاسدا بحسب اخرى
اين‌ها بايد باشد كه مسمى است و بعد از تحقق مسمى اسم برآن بگذاريم و اگر نهى تعلق گرفت به صلات قهرا باطل است و مسمى نيست كما لا يخفى .
و تفسير معناى صحت را علماء فقه گفته‌اند باسقاط قضاء و اعاده و علماء اصول دين كه متكلمين باشند گفته‌اند معنى صحة يعنى به موافقت شريعت مىباشد و غير از اين‌ها از معانى كه نموده‌اند براى صحة كه اين معانى كه ذكر شده همه از لوازمات صحة هستند نه خود معنى صحة يعنى اگر عملى تمام شد لازمه دارد كه به اسقاط قضاء باشد و موافق شريعت باشد و غير ذلك چون معلوم است اختلاف پيدا مىكند تعبير صحة بحسب اختلاف انظار ولى اين اختلاف انظار موجب تعدد معنى نمىشود مثل اينكه موجب نمىشود اختلاف انظار اختلاف معنى صحة را از نماز سفر و حضر و اختيار و اضطرار الى غير ذلك يعنى مثل صلاة مسافر و صلاة حاضر و صلاة در حال اختيار و اضطرار هركدام از اين‌ها اختلاف دارند ولى با اين حال اختلاف در معنى صحة نمىآورد و تمام صحيح است در جاى خود . . .
[ صحيح و فساد از امور اضافيه مىباشند ]
[ صحيح و فساد از امور اضافيه مىباشند ]
قوله : و منه ينقدح ان الصحة و الفساد امران اضافيان الخ .
و از اين جهت ظاهر مىشود كه صحة و فساد دو امر اضافى هستند پس اختلاف پيدا مىكند شيئى واحد صحة و فسادا بحسب حالات آن شىء پس آن شىء بحسب حالتى تام و همان شىء بحسب حالت ديگرى فاسد مثل صلاة كه در سفر بايد قصر خواند و صحيح است ولى اگر همين صلاة قصر را در حضر خوانديم فاسد است و همچنين اگر صلاة اضطرارى را بخوانيم بجاى اختيارى فاسد است و