شرح فارسى كفاية الأصول ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥
[ اختلاف در الفاظ عبادات كه وضع براى صحيح است يا اعم ]
العاشر انه وقع الخلاف فى ان الفاظ العبادات اسام لخصوص الصحيحة او الاعم منها و قبل الخوض فى ذكر ادلة القولين يذكر امور منها انه لا شبهة فى تاتى الخلاف على القول بثبوت الحقيقة الشرعية و فى جريانه على
آثار عقليه و عرفيه مثل آنكه محاسن او هم درآمده اينها ثابت نمىشود پس تعبدا نمىتوانيم ثابت كنيم اصالة تأخر استعمال را يعنى ما اصل نقل را مىتوانيم ثابت كنيم ولى مقدم و مؤخر آن را كه از فروعات آن است نمىتوانيم ثابت كنيم و ايضا ثابت شده است از عقلاء بنا بر اصل تأخر مادامىكه شك داريم يعنى عقلاء نگفتهاند وقتى شك مىكنيم در اينجا مثلا بنا را بر تأخر بگذاريم و باصالة عدم نقل ثابت كنيم معناى لغوى را و در جائى معتبر است كه ما شك در اصل نقل بكنيم در آنجا مىگوييم اصل عدم نقل است ولى وقتى ما مىدانيم نقل شده و استعمال هم شده ولى در مقدم و مؤخر آن شك داريم نمىتوانيم اصالة عدم النقل را جارى كنيم چون وابسته به اين مطلب نيست مثلا اگر امر فعلا ظهور در وجوب دارد و شك مىكنيم كه آيا معناى لغوى همين است يا نقل شده در اينجا اصالة عدم النقل را جارى مىكنيم كما اينكه مىآيد در زيادى از موارد و اثبات مىكنيم معناى لغوى را .
[ امر دهم صحيح و اعم ]
[ امر دهم صحيح و اعم ]
[ اختلاف در الفاظ عبادات كه وضع براى صحيح است يا اعم ]
[ اختلاف در الفاظ عبادات كه وضع براى صحيح است يا اعم ]
قوله : العاشر انه وقع الخلاف الخ .
دهم از امور اينكه واقع شده است خلاف در الفاظ عبادات مثل صلاة يا صوم يا حج يا غيره آيا اسم گذارده شدهاند براى خصوص صحيحة اينها يا اعم از صحيحه يعنى مثلا اسم صلاة وضع شده و استعمال شده براى نماز صحيح و تام الاجزاء و الشرائط يا براى اعم از صحيح و غيره كه حتى فاسد از صلاة هم صلاة ناميده شود و ما قبل از اينكه بيان بكنيم ادله قولين را ذكر مىكنيم امورى را در اينجا كه از آن امور است اول اينكه شبههاى نيست در اينكه اگر قائل ثبوت حقيقت