درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٠

حديث دوم از استطاعت و تفويض

از اعمال قدرت در باره افعال بشر پنداشتند ساحت كبريائى منزه از چنين نقص و بهتان است .

بدين جهت در روايات بسيارى از حقيقت قول بتفويض و حقيقت استطاعت از ائمه عليهم السّلام سؤال شده است از جمله روايت كه مورد نظر است .

قوله ( ع ) : فقال أ تستطيع ان تعمل ما لم يكون قال لا :

امام عليه السّلام از سائل پرسيد آيا استطاعت و قدرت آن را دارى در باره امرى كه نشده است استطاعت خود را به كار ببرى و آن را انجام دهى سائل عرض نمود خير نميتوانم قدرت و استطاعت من محدود بزمانى است كه توان آن را داشته باشم و بطور اطلاق نخواهد بود .

قوله ( ع ) : قال فتستطيع ان تنتهى عما قد كون قال لا :

امام عليه السّلام از سائل پرسيد آيا ميتوانى و استطاعت آن را دارى از كارى كه انجام شده و تحقق يافته سرباز زنى و آن را ناخواسته و ناكرده پندارى سائل عرض نمود خير كارى كه شد واقع شده محال است كه انقلاب بيابد و واقع نشده باشد .

قوله ( ع ) : قال فقال له ابو عبد اللَّه ( ع ) فمتى انت مستطيع قال لا ادرى :

امام عليه السّلام از سائل پرسيد پس چگونه قدرت و استطاعت دارى و ميتوانى قدرت و نيروى خود را به كار ببرى و عملى را انجام دهى سائل عرض نمود نميدانم بفرمائيد و غرض از سؤال همين است كه حقيقت استطاعت و قدرت كه ساحت كبريائى به بشر موهبت فرموده حد و حقيقت آن چيست .