درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٢

باب النوادر حديث دوم از اصول كافى

شرح روايت شريفه مبنى بر تفسير كلمه ( وجه اللَّه ) است باينكه در مقام اطاعت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلم برآيد باينكه باصول توحيد معتقد باشد و از برنامه مكتب قرآن پيروى اعتقادى و عملى بنمايد همان وجه و رابطه عبوديت و ايمان است كه هرگز اين رابطه گسيخته نخواهد بود زيرا آنچه با ساحت قدس ارتباط داشته باشد زوال پذير نخواهد بود .

و نيز آن را تفسير نموده است باينكه اطاعت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلم همانا اطاعت ساحت كبريائى و ايمان باصول توحيد و پيروى از وظايف دينى و از برنامه مكتب قرآن است .

با توجه بروايت گذشته كه تفسير شده بود وجه اللَّه بجمله الذى يؤتى منه و مفاد آن مظاهر و فيوضات الهى است كه عوالم را فرا ميگيرد هم چنان كه روايت ديگر كه تفسير شده ( الذى تؤتى و يدخل اليه ) .

ولى ظاهر از اين روايت كه كلمه الا وجهه را تفسير نموده بجمله

( من اتى اللَّه بما امر به من طاعة محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم فهو الوجه الذى لا يهلك )

( قبول و پذيرش فيوضات تعليمى است كه از رسولان دسترس بشر و اهل ايمان قرار گرفته است .

بعبارت ديگر ايمان و تقوى را مفاد وجه اللَّه معرفى نموده‌اند و اطاعت اوامر