شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

باب دهم در مناجات و ختم كتاب

به طاعات پيران آراسته ، * به صدق جوانان نوخواسته

كه ما را در آن ورطهء يك نفس ، * ز ننگ دو گفتن ( 1 ) به فريادرس

اميد است از آنان كه طاعت كنند ، * كه بىطاعتان را شفاعت كنند

به پاكان ، كز آلايشم دور دار * وگر زلتى ( 2 ) رفت ، معذور دار

به پيران پشت از عبادت دو تا ، * ز شرم گنه ديده بر پشت پا ،

كه چشمم ز روى سعادت مبند * زبانم به وقت شهادت ( 3 ) مبند

چراغ يقينم فرا راه دار * ز بد كردنم دست كوتاه دار

بگردان ز ناديدنى ديده‌ام * مده دست ، بر ناپسنديده‌ام

من آن ذره‌ام ( 4 ) در هواى تو نيست * وجود و عدم ز احتقارم ( 5 ) يكيست

ز خورشيد لطفت ، شعاعى بسم * كه جز در شعاعت نبيند كسم

بدى ( 6 ) را نگه كن كه بهتر كس است * گدا را ز شاه التفاتى بس است

مرا گر بگيرى به انصاف و داد ، * بنالم كه لطفت نه اين وعده داد

خدايا ، به خوارى مران از درم * كه صورت نبندد در ديگرم

ور از جهل غايب شدم روز چند ، * كنون آمدم ، در به رويم مبند

چه عذر آرم از ننگ تر دامنى ! * مگر عجز پيش آورم كاى غنى ،

فقيرم ، به جرم گناهم مگير * غنى را ترحم بود بر فقير

چرا بايد از ضعف حالم گريست ؟ * اگر من ضعيفم ، پناهم قويست

خدايا ، به غفلت شكستيم عهد * چه زور آورد با قضا دست جهد ؟

. . . . . . . . . .

( 1 ) . دو گفتن : دوگونه سخن گفتن يا قائل شدن به ثنويت .

( 2 ) . زلت : ( با فتح اول ) : لغزش .

( 3 ) . شهادت : گواهى دادن به توحيد خدا و رسالت پيغمبر اكرم كلمه « اشهد ان لا إله الا اللّه » را كلمه شهادت گويند و شهادت به وحدانيت حق و رسالت پيغمبر اكرم را شهادتين خوانند .

( 4 ) . من آن ذره‌ام . . . : من ذره‌يى هستم كه در هواى تو و در محبت تو معدومم .

( 5 ) . احتقار : ناچيزى - در بعضى نسخه‌ها « ظلام » ( با فتح اول ) آمده است كه به معنى تاريكى است .

( 6 ) . بدى : ياء در بدى ياء وحدت و نكره است و مراد ، خود شيخ است . اگر به جانب بدكار نظر افكنى او بهترين كس خواهد بود .