شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٦

حكايت ( 8 ) [ شبى خفته بودم به عزم سفر . . . . ]

چنانش بر او رحمت آمد ز دل ، * كه بسرشت بر خاكش از گريه گل

پشيمان شد از كرده و خوى زشت * بفرمود بر سنگ گورش نبشت :

مكن شادمانى به مرگ كسى * كه دهرت نماند پس از وى بسى ( 1 )

شنيد اين سخن عارفى هوشيار ، * بناليد : كى قادر كردگار ،

عجب گر نيارى تو رحمت بر او ، * كه بگريست دشمن به زارى بر او

تن ما شود نيز روزى چنان ، * كه بر وى بسوزد دل دشمنان

مگر در دل دوست رحم آيدم * چو بيند كه دشمن ببخشايدم

به جايى رسد كار سر ، دير و زود ، * كه گويى درو ديده هرگز نبود

زدم تيشه يك روز بر تل خاك * به گوش آمدم نالهء دردناك :

كه زنهار اگر مردى ، آهسته‌تر * كه چشم و بناگوش و روى است و سر

حكايت ( 8 ) [ شبى خفته بودم به عزم سفر . . . . ]

حكايت ( 8 ) [ شبى خفته بودم به عزم سفر . . . . ]

شبى خفته بودم به عزم سفر ، * پى كاروانى گرفتم سحر

برآمد يكى سهمگين باد و گرد ، * كه بر چشم مردم جهان تيره كرد

به ره بر يكى دختر خانه بود ، * به معجر ( 2 ) غبار از پدر ميزدود

پدر گفتش : اى نازنين چهر من * كه دارى دل آشفتهء مهر من ،

نه چندان نشيند در اين ديده خاك ، * كه بازش به معجر توان كرد پاك

بر اين خاك چندان صبا بگذرد ، * كه هر ذره از ما به جايى برد

ترا نفس رعنا ( 3 ) چو سركش ستور ، * دوان ميبرد تا به سر شيب ( 4 ) گور

اجل ناگهت بگسلاند ركيب * عنان باز نتوان گرفت از نشيب

خبر دارى ؟ اى استخوانى قفس ، * كه جان تو مرغيست نامش نفس

چو مرغ از قفس رفت و بگسست قيد ، * دگر ره نگردد به سعى تو صيد

( 1 ) . كه دهرت نماند : روزگار ترا باقى نمىگذارد .

( 2 ) . معجر ( با كسر ميم و در فارسى با فتح ميم ) : پارچه‌يى كه زنان دور سر مىپيچيدند معنى دوم آن چادر زنان است .

( 3 ) . رعنا : مؤنث ، اصل آن رعناء از مصدر رعونت ، نادانى . در فارسى معنى متكبر و خودپسند از آن اراده مىشود .

( 4 ) . سر شيب : سراشيب - سرازير .