شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨

حكايت ( 1 ) [ شبى در جوانى و طيب و نعم . . . . ]

چو بلبل‌سرايان چو گل تازه‌رو * ز شوخى درافكنده غلغل به كوى

جهان‌ديده پيرى ز ما بر كنار ، * ز دور فلك ليل مويش ( 1 ) نهار

چو فندق ، دهان از سخن بسته بود * نه چون ما ، لب از خنده چون پسته بود

جوانى فرا رفت كاى پيرمرد ، * چه در كنج حسرت نشينى به درد !

يكى سر برآر از گريبان غم ، * به آرام دل با جوانان بچم ( 2 )

برآورد سر ، سالخورد از نهفت * جوابش نگر تا چه پيرانه گفت

چو باد صبا بر گلستان و زد ، * چميدن درخت جوان را سزد

چمد تا جوان است و سرسبز ، خويد * شكسته شود چون به زردى رسيد

بهاران كه بيد آورد بيدمشك * بريزد درخت كهن برگ خشك

نزيبد مرا با جوانان چميد * كه بر عارضم صبح پيرى دميد

به قيد اندرم جره بازى كه بود ، * دمادم سر رشته خواهد ربود

شمار است نوبت بر اين خوان نشست * كه ما از تنعم بشستيم دست

چو بر سر نشست از بزرگى ( 3 ) غبار ، * دگر چشم عيش جوانى مدار

مرا برف باريد ( 4 ) بر پر زاغ * نشايد چو بلبل تماشاى باغ

كند جلوه طاوس صاحب جمال * چه ميخواهى از باز پركنده بال

مرا غله تنگ اندر ( 5 ) آمد درو * شما را كنون ميدمد سبزه نو

گلستان ما را طراوت گذشت * كه گل دسته بندد چو پژمرده گشت ؟

مرا تكيه جان پدر ، بر عصاست * دگر تكيه بر زندگانى خطاست

مسلم جوان راست بر پاى جست * كه پيران برند استعانت به دست

گل سرخ‌رويم نگر زر ناب * فرو رفت ، چون زرد شد آفتاب

هوس پختن از كودك ناتمام ، * چنان زشت نبود كه از پير ، خام

مرا مىببايد چو طفلان گريست ، * ز شرم گناهان ، نه طفلانه زيست

نكو گفت : لقمان كه نازيستن * به از سالها بر خطا زيستن

. . . . . . . . . .

( 1 ) . ليل مويش نهار : مويش كه در گذشته چون شب سياه بود مانند روز سپيد شده .

( 2 ) . بچم : فعل امر از چميدن ، گردش كردن .

( 3 ) . بزرگى : پيرى .

( 4 ) . مرا برف باريد . . . : بر مويم كه در گذشته چون پر زاغ سياه بود ، برف پيرى باريد و مويم سفيد سفيد شد .

( 5 ) . مرا غله تنگ اندر آمد . . . : يعنى وقت درويدن غله من رسيده و مجال من تنگ است اما تازه خط سبز شما دميده است شايستهء عيش و خوشگذرانى هستيد .