شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٩

باب هشتم در شكر بر عافيت

باب هشتم در شكر بر عافيت

باب هشتم در شكر بر عافيت

نفس مى نيارم زد ، از شكر دوست * كه شكرى ندانم كه در خورد اوست

عطاييست هر موى از او بر تنم ، * چگونه به هر موى شكرى كنم !

ستايش خداوند بخشنده را ، * كه موجود كرد از عدم بنده را

كرا قوت وصف احسان اوست ؟ * كه اوصاف ( 1 ) ، مستغرق شأن اوست

بديعى ( 2 ) كه شخص آفريند ز گل * روان و خرد بخشد و هوش و دل

ز پشت پدر نا به پايان شيب ( 3 ) ، * نگر تا چه تشريف دادت ز غيب

چو پاك آفريدت ، بهش ( 4 ) باش و پاك * كه ننگ است ناپاك رفتن به خاك

پياپى بيفشان از آيينه گرد * كه مصقل ( 5 ) نگيرد چو زنگار ، خورد

( 1 ) . كه اوصاف ، مستغرق شأن اوست : شأن او همه صفتهاى كمال را شامل است .

( 2 ) . بديعى كه شخص آفريند ز گل : اشاره دارد به آيه كريمه « وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ » *

( 3 ) . شيب : ( لفظ عربى ) : پيرى .

( 4 ) . بهش : هوشيار .

( 5 ) . كه مصقل نگيرد چو زنگار خورد : وقتى زنگار فلز را بخورد ديگر مصقل ( آلت صيقل ) نميتواند زنگ از آن بزدايد . در بعضى از نسخه‌ها بجاى « مصقل » « صيقل » بمعنى صاف شدن و جلا آمده است .