شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٨

حكايت ( 21 ) [ جوانى هنرمند فرزانه بود . . . . ]

اگر سيرتم خوب و گر منكر است ، * خدايم ( 1 ) به سر ، از تو داناتر است

تو خاموش ، اگر من بهم يا بدم * كه حمال سود و زيان خودم

كسى را به كردار بد كن عذاب ، * كه چشم از تو دارد به نيكى ثواب

نكوكارى از مردم نيك‌راى ، * يكى را به ده مىنويسد خداى ( 2 )

تو نيز اى عجب هر كرا يك هنر ، * ببينى ، زده عيبش اندر گذر

نه يك عيب او را بر انگشت پيچ ، * جهانى فضيلت برآور به هيچ

چو دشمن كه در عيب سعدى نگاه ، * به نفرت كند ، اندرون تباه

ندارد به صد نكتهء نغز گوش * چو زحفى ( 3 ) ببيند برآرد خروش

جز اين علتش نيست كان خودپسند ، * حسد ديدهء نيك بينش بكند

نه مر خلق را صنع بارى سرشت ؟ * سياه و سپيد آمد و خوب و زشت

نه هر چشم و ابرو كه بينى نكوست * بخور پسته مغز و بينداز پوست

. . . . . . . . . .

( 1 ) . « خدايم بسر از تو داناتر است » : اشاره دارد به آيه كريمه : « رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِما فِي نُفُوسِكُمْ » .

( 2 ) . « يكى را به ده مىنويسد خداى » : اشاره دارد به آيه كريمه 59 از سورهء انعام « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها » كسى كه نيكى كند ده برابر جزاى اوست .

( 3 ) . زحف : به معنى عيب و نقص است و در اصطلاح عروض عبارت از آن است كه بحر عروضى سالم نباشد و در افاعيل آن كمبودى پيدا آيد .