شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٦

حكايت ( 13 ) [ رباخوارى از نردبانى فتاد . . . . ]

كسانى كه سلطان و شاهنشهند ، * سراسر گدايان اين درگهند

طمع در گدا ، مرد معنى نبست * نشايد ( 1 ) گرفتن درافتاده دست

همان به گر آبستن گوهرى ، * كه همچون صدف سر به خود در برى

چو روى پرستيدنت در خداست ، * اگر جبرئيلت نبيند رواست

ترا پند سعدى بس است اى پسر ، * اگر گوش گيرى چو پند پدر

گر امروز گفتار ما نشنوى ، * مبادا ( 2 ) كه فردا پشيمان شوى

ازين به نصيحت‌گرى بايدت * ندانم پس از من چه پيش آيدت

. . . . . . . . . .

( 1 ) . نشايد گرفتن در افتاده دست : كسى كه خود افتاده باشد نميتواند دست‌گير ديگرى شود - و شايسته نيست كه از او دست‌گيرى بخواهند .

( 2 ) . مبادا : در اينجا در معنى « از آن ترسم » به كار رفته يا آنكه جمله مذكور در تغيير است ، و ميتوان جمله امرى به اين سياق مقدر گرفت : نصيحت بشنو .