شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٢

حكايت ( 4 ) [ شنيدستم از راويان كلام . . . . ]

و زان نيمه عابد سرى پرغرور ، * ترش كرده با فاسق ( 1 ) ابرو ز دور :

كه اين مدبر اندر پى ما چراست ؟ * نگونبخت جاهل چه در خورد ماست !

به گردن در آتش درافتاده‌اى * به باد هوى عمر بر داده‌اى

چه خير آمد از نفس تر دامنش ، * كه صحبت بود با مسيح و منش ؟

چه بودى كه زحمت ببردى ز پيش * به دوزخ برفتى پس كار خويش

همى رنجم از طلعت ناخوشش * مبادا كه در من فتد آتشش

به محشر كه حاضر شوند انجمن ، * خدايا ، تو با او مكن حشر من

درين بود و وحى از جليل الصفات ( 2 ) ، * درآمد به عيسى عليه الصلات :

كه گر عالم است اين و گر وى جهول ، * مرا دعوت هر دو آمد قبول

تبه كرده ايام ، برگشته روز ، * بناليد بر من به زارى و سوز

به بيچارگى هركه آمد برم ، * نيندازمش ز آستان كرم

ازو درگذارم عملهاى زشت * به انعام خويش آرمش در بهشت

و گر عار دارد عبادت‌پرست ( 3 ) ، * كه در خلد با وى بود همنشست ،

بگو : ننگ ازو در قيامت مدار ، * كه آن را به جنت برند اين به نار

كه آن را جگر خون شد از سوز و درد * گرين تكيه بر طاعت خويش كرد

ندانست ( 4 ) در بارگاه غنى ، * كه بيچارگى به ز كبر و منى

كرا جامه پاك است و سيرت پليد ، * در دوزخش را نبايد كليد

برين آستان ، عجز و مسكينيت ، * به از طاعت و خويشتن بينيت

چو خود را ز نيكان شمردى ، بدى * نمىگنجد اندر خدايى خودى

. . . . . . . . . .

( 1 ) . فاسق : كسى است كه به دين و آيين ايمان دارد ولى احكام دينى را كلا يا بعضا بجا نمىآورد . جمع آن فساق با ضم اول و تشديد « س » و فسقه با سه فتحه . مصدر آن فسق و فسوق است .

( 2 ) . جليل الصفات : خدا كه داراى صفات جلال است .

( 3 ) . عبادت‌پرست : كسى كه به جاى خدا عبادت خود را ميپرستد و بدان مغرور مىشود .

( 4 ) . ندانست در بارگاه غنى : عابد ندانسته است كه در درگاه خداوند بىنياز ، عجز و نياز بيش از كبر و غرور و به خود باليدن ارزش دارد .