شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٩

خوراك زرين

از اين بت نشد بهرهء بت‌پرست * پشيزى به دنيا در ، از هرچه هست

نه گنجى نهان ، در دل خاك يافت * نه نورى درون دل پاك يافت

بشد طاقت آخر ز كف مرد را * به شمشير زد دست‌پرورد را

بخشم آمد و پيكر بت شكست * غمين شد دل مردم بت‌پرست

چو شد پيكر بت به ضربى دو نيم * فروريخت خروارها زر و سيم

به دو گفت ، اى تيرهء بدسرشت * چه شوخى كه زيبا ندانى ز زشت ؟

مرا درهم و سيم و دينار و زر * همه صرف راه تو شد سربسر

مرا آنچه بد گوسفند و رمه * بقربان پاى تو كردم همه

ز جان هرچه كردم پرستندگيت * نديدم كريمى و بخشندگيت

چو كين ديدى و طعن و دشنام من * فشاندى زر و سيم بر كام من

ز محراب دل پاى بيرون گذار * خدايى چنينم نيايد به كار

بنه روى اخلاص بر درگهى * كه داند ره و رسم شاهنشهى

از : ابراهيم صهبا داستانساز بديعه پرداز

خوراك زرين

خوراك زرين

شنيدم سكندر چو پيروز شد * ز قهرش جهانى سيه‌روز شد

ز يونان به هر سوى ، لشكر كشيد * بسى ملك گيتى به خون دركشيد

شبى بود مهمان مردى كريم * كه در پيش او داشت ، جايى عظيم

برايش فكندند خوانى بزرگ * برازندهء ميهمانى بزرگ

بهمراه جمعى ز نام‌آوران * نشست آن سپهدار بر طرف خوان

نهادند ، شايستهء همرهان * خوراكى كه معمول بود آن زمان

كه مطبوع و شيرين چو حلواستى * بخارى ، از آن گرم برخاستى

ولى پيش سردار كشورگشا ، * بسى چيده شد لقمه‌هاى طلا

سكندر چو بر لقمه دندان نهاد * زبان را به خشم و تعرض گشاد ؛