شرح بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

حكايت ( 19 ) [ يكى را حكايت كنند از ملوك . . . . ]

بفرمود تا هركه در بند بود ، * بفرمانش آزاد كردند زود

جهان‌ديده بعد از دو ركعت ( 1 ) نماز ، * به داور برآورد دست نياز :

كه اى بر فرازندهء آسمان ، * به جنگش گرفتى به صلحش بمان ( 2 )

ولى همچنان بر دعا داشت دست * كه شه ( 3 ) سر برآورد و بر پاى جست

چو طاووس كاو رشته در پا نديد ، * تو گفتى ز شادى بخواهد پريد

بفرمود گنجينهء گوهرش ( 4 ) ، * فشاندند در پاى و زر بر سرش

از آن جمله دامن بيفشاند و گفت : * حق ( 5 ) از بهر باطل ، نشايد نهفت

مرو ( 6 ) بر سر رشته بار دگر * مبادا كه ديگر كند رشته سر

چو بارى فتادى ، نگهدار پاى ، * كه يك‌بار ديگر نلغزد ز جاى

ز سعدى شنو كاين سخن راستست * نه هر بارى افتاده برخاستست

جهان اى پسر ، ملك جاويد نيست * ز دنيا وفادارى اميد نيست

نه ( 7 ) بر باد رفتى سحرگاه و شام ، * سرير سليمان عليه السلام ؟

. . . . . . . . . .

( 1 ) . دو ركعت نماز : نماز استحبابى كه براى درخواست حاجات ميخوانند و برحسب سنت دو ركعت است .

( 2 ) . بمان : بگذار .

( 3 ) . كه شه . . . : در نسخه ميرخانى ، كه رنجور افتاده بر پاى جست . مراد بيت اينست : آن پير پارسايى كه ولى حق و از اولياء خدا بود ، هنوز دست بر دعا داشت كه شاه سلامت خود را بازيافت و شادمانه بر پاى جست .

( 4 ) . گوهرش : ضمير « ش » مضاف اليه است . براى « در پاى » كه در مصراع دوم بيت آمده .

( 5 ) . حق از بهر باطل . . . : اشاره دارد به كريمه قرآنى « وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ » : « حق را به ناحق مياميزيد و حقيقت را كه ميدانيد نهفته مداريد » .

( 6 ) . مرو بر سررشته . . . : مراد اين است كه رشتهء كار ستمگرانه خود را از سر مگير كه اگر چنين كنى ، باشد كه بيمارى رشته باز سر كند .

( 7 ) . نه بر باد رفتى . . . . : اشاره دارد به آيات قرآنى كه حاكى از انقياد « باد » به حضرت سليمان بن داود است . شيخ اجل به كريمهء قرآنى مندرج در سورهء سبا اشاره دارد « وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ » .