خمخانه وحدت ( فارسى ) — الصفحة ٠.٦١

صوفىآباد يا خداداد

دلش هست آنجا كه آن چشمه است * كه حق كرد پيداش بىهيچ دست

خداداد نامش نهادست خدا * دل و جان سكانش از غم جدا

حسودان آن را خدا كور كرد * برايشان فرستاد صد رنج و درد

خدايا نگهدار اين جاى را * ز فسق و فساد و بلا و و با

كه تا بندگانت در آن جايگاه * بذكر تو باشند با فر و جاه

به طاعت مزين كن اين بقعه را * بمان در جهان دائم اين رقعه را

كه تا از « علاء دوله » يادى كنند * بهر وقتيش خير يادى كنند

يا :

صوفيا باد چه جائى كه همه اهل هنر * از نسيم خوش تو يافته‌اند زينت و فر

طبع ايشان ز هواى تو شده گوهربخش * ز آب تو رشك برد بر دل ايشان كوثر

شهسواران فصاحت همه در مدحت تو * رام كردند شموسان « 1 » عبارت يكسر

شهرياران معانى همه مدحت گفتند * خسروان سخن از بهر تو بستند كمر

آدمىزاد به تحقيق خدا آباد است * تو خدادادى و اين نسبت با يكديگر

( 1 ) - شموس : اسب توسن و چموش .