خمخانه وحدت ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٧

شيخ علاء الدوله سمنانى

كار خامان بود كه گاه بلا * روى را زرد همچو كاه كنند

اى علا دوله ترك شعر بگير * تا قواى تو روبه‌راه كنند

خود در اين وقت جمال ذكر بر دلم جلوه كرد و بر زبانم روان شد كه :

ترك مهر وى من آمد هله هين راه كنيد * سخن يوسف مصرى همه در چاه كنيد

بعد از آن برخاستم و در خلوت رفتم ، و در اثناى ذكر خاطرى جازم شد كه بيرون رو و ختم نامه كن ! اين چند بيت بعد از اتمام نامه از آن جناب تشريف رسيد :

از همه خلق توانم كه ببرم همه عمر * از تو اى شيخ بريدن نفسى نتوانم

زانكه من چون تنم و شيخ ، مرا چون جانست * دل از و بر نكنم گر بلب آيد جانم

تو مرا تجربه كردى و خريدى اول * من از آن هيچ دگرگون نشدم هم آنم

راست مىگويم و از هيچ كسم بيمى نيست * اوست در هر دوجهان درد من و درمانم

اوست چون در يتيم و صدف او دل من * اوست چون گوهر و من گوهر او را كانم

من خراسانيم از نسبت جانى و دلى * گرچه در ظاهر ازين آب و گل سمنانم

اى علاء الدوله اگر گنج وفايش طلبى * نيست جايش بجز از كنج دل ويرانم

چون بر اين ترتيب اين نظم كه لطيفهء ارادت از غيب بر صفحهء