سفرنامه مكه ( دليل الأنام في سبيل زيارة بيت الله الحرام والقدس الشريف ومدينة السلام ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

مسجد قُبا

شرفيابى حاصر كرده ، شمعدان‌ها را در محل خود گذاشتيم . بعد از آن با كمال ادب دست به سينه ايستاده استغاثه و استغفار نموده ، درود و تحيت به روان خواجهء كاينات و خلاصهء موجودات فرستادم و اين منظومه را چون غلامى كه در برابر مولاى خود مناجات و عرض حاجات كند ، در برابر ضريح مبارك خواندم و پس از آن خاك آستانه را بوسيده بيرون آمدم كه زيارت اين بنده درگاه در آن آستان مبارك قبول و عرايضم مقبول افتد .

حاشاه أنْ يحرم الراجى مكارمه * أو يَرجع الجارُ مْنِهُ غير مُحترم

منظومه اين است :

اى سرورِ كاينات عالم * وى بر همه انبيا مقدم

هر چند مؤخرى به ظاهر * ذات تو بود نخست صادر

ذات تو از آن مؤخر افتاد * كه علت غايئى در ايجاد

بودى تو نبى ايزد پاك * روزى كه نبود آدم و خاك

نور تو به صلب آدم آمد * از نور تو او مُكرم آمد

اصلاب پيمبران مرسل * بودند به نور تو مسلسل

روزى كه پيمبرى نمودند * با نور تو رهبرى نمودند

انوار وجود تابناكت * شد جمع بذات دُخت پاكت

دخت تو چو با على قرين شد * با نور تو نور او عجين شد

زو گشت پديد يازده نور * هر يك به صفا چو لمعهء نور

در مذهب ما همه وليند * از نسل تواند و از عليند

معراج‌كنان زنقطهء خاك * با جسم شدى به سوى افلاك

رفتى به فراز چرخ نهم * جايى كه عقول مىشود گُم

جبريل و بُراق را بهشتى * وز سدره منتهى گذشتى

عرش از قدمت مُزين آمد * وين معجزه‌ات مبين آمد

زافراد پيمبران ممتاز * اين گوشه كسى نديده اعجاز

تو خاتم جمله انبيايى * تو مظهر ذات كبريايى

من بنده كمترين مرادم * جز تو نبود كسى مرادم