زينة القرآن ( آموزش تجويد قرآن ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

1 - وصل سوره‌هاى انفال و توبه

مثال : اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا . . . إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ

امّا اگر با كلماتى شروع شود كه ذكر شيطان ( چه ظاهر و چه ضمير ) ، جهنم ، كفار و مشركين و از اين قبيل باشد گفتن بسمله مستحب نيست بلكه جايز است ، ولى ترك آن را بهتر دانسته‌اند . مثال : الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ . . . لَعَنَهُ اللَّهُ . . .

باتوجّه به توضيحات فوق احكام بسمله در قرائت قرآن چنين است :

1 - ذكر بسمله در اول هر سوره ( به جز توبه ) لازم و واجب است « 1 » .

2 - ذكر بسمله در اول سورهء توبه ممنوع است .

3 - گفتن بسمله در ما بين سورهء توبه جايز است .

4 - در ما بين سوره‌هاى ديگر قارى در ذكر يا ترك بسمله مخيّر است .

1 - وصل سوره‌هاى انفال و توبه

1 - وصل سوره‌هاى انفال و توبه

دربارهء وصل دو سورهء انفال و توبه سه نظر وجود دارد :

1 - 1 - وقف بين دو سوره

2 - 1 - وصل دو سوره به يكديگر ( با اقلاب تنوين « عليم » آخر انفال به باء « براءة » اول سوره توبه ) .

3 - 1 - سكت بين دو سوره ، يعنى حرف كلمه آخر سوره انفال ساكن شده همزمان با مكث بدون تجديد نفس آيهء اول سورهء توبه تلاوت مىشود . البته باتوجّه به اينكه آخر سوره انفال به يكى از اسما و اوصاف خداوند ( عليم ) ختم و سورهء توبه با ابراز تنفر و بيزارى خداوند نسبت به مشركين آغاز شده است ، وصل دو سوره مناسب به نظر نمىرسد .

( 1 ) - طبق نظر اماميه و شافعيه .