زينة القرآن ( آموزش تجويد قرآن ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

( لا )

مانند ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ .

( ج )

( ج )

علامت وقف جايز است . يعنى وقف بر آن كلمه جايز و پسنديده و وصل دو جملهء قبل و بعد آن نيز مانعى ندارد .

مانند : هُوَ مَوْلاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ .

( ص )

( ص )

علامت وقف مرخص است و معناى آن اين است كه در صورت طولانى بودن آيه و كمى نفس ، وقف بر آن بلامانع است .

مانند : قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ

( ز )

( ز )

علامت وقف جايز است ، يعنى وقف در آن تجويز شده و ابتدا از مابعد آن هم رواست و همچنين وصل دو جملهء قبل و بعد آن هم جايز مىباشد .

مانند : تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ .

( لا )

( لا )

علامت وقف ممنوع ( لا تقف ) است و در صورت ادامهء نفس بايد دو جملهء قبل و بعد آن را به يكديگر وصل نمود و در جاى مناسب بعد از آن توقف كرد . ولى هنگام ناچارى وقف بر آن جايز است و بايد از جاى مناسب شروع كرده ، ابتداى حسن نمود . امّا اگر اين علامت در آخر آيه باشد وقف نيز در آن جايز و ابتدا از بعد آن صحيح مىباشد . در مواردى كه دو جملهء قبل و بعد آن شديدا به يكديگر وابسته باشد . باتوجّه به ارتباط لفظى و معنوى ميان آنها وصل بهتر و سزاوارتر است . مثل