شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

بردبارى خدا

« وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ . « 1 »

و خداوند ، بىنياز و بردبار است » .

در آيهء 114 سورهء توبه نيز ، صفت حليم براى ابراهيم عليه السلام به كار رفته است :

« إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ . « 2 »

همانا ابراهيم ، بسيار آه كِشنده [ از ترس خدا ] و بردبار بود » .

حليم ، اگرچه صفت مشترك است ؛ امّا معناى آن در بارهء خالق و مخلوق ، همسان نيست .

بردبارى خدا

بردبارى خدا

حِلم در خداوند ، به معناى ناديده گرفتن خطاى بندگان است . در تبيين حليم بودن خداوند گفته‌اند :

حَليمٌ عمّن عَصاهُ لايَعجل عَلَيهِم بِعُقوبَتِه . « 3 »

در بارهء كسى كه نافرمانى مىكند ، بردبار است و گناهكاران را زود كيفر نمىدهد .

در دعايى از امير مؤمنان عليه السلام مىخوانيم :

الحَمدُ للَّهِ الَّذى يَحلُمُ عَنّى حَتّى كَأنَّنى لاذَنبَ لي . « 4 »

ستايش ، خدايى را كه بر من بردبارى مىورزد ، چنان كه گويى براى من ، هيچ گناهى نيست .

يكى از اسبابى كه گناهكاران ، حرمت خدا را پاس نمىدارند ، بردبارى خالق است . چنانچه هر خطايى ، كيفرى زودْهنگام داشت ، هيچ كس به گناه ، آلوده نمىشد ؛ امّا دنيا ، سراى آزمون و خطاست و ارزش انسان در آن است كه بردبارى خدا را قَدر بشناسد و در پىِ اصلاح نفس خويش بر آيد ، و آن كه از بردبارى خدا سودى نجويد ،

( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 263 . ( 2 ) . سورهء توبه ، آيهء 114 . ( 3 ) . التوحيد ، ص 202 . ( 4 ) . بحار الأنوار ، ج 97 ، ص 193 ، ح 3 .