شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٢
بيزارى از همهء رهپويان انحراف
أبغِضْ مُبغِضَ آلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله و إنْ كانَ صَوّامَاً قَوّامَاً . « 1 »
كينه‌توزِ خاندان محمّد صلى الله عليه و آله را دشمن بدار ، هر چند پيوسته ، روزه‌دار و شب‌زنده‌دار باشد .
در اين عبارت از « زيارت جامعه » ، دشمنان اهل بيت عليهم السلام ، « جِبت » ، « طاغوت » و « شياطين » ، ناميده شده‌اند ، بدين معنا كه پيروى از دشمنان اهل بيت عليهم السلام ، در واقع ، عبادت جِبت و طاغوت ، و پيروى از شياطين انس و گونه‌اى بت‌پرستى است و پيروان اهل بيت عليهم السلام ، نه تنها از آنها ، بلكه از احزاب و گروه‌هاى وابسته به آنان كه در ستم به اهل بيت عليهم السلام و انكار حقوق آنان ، نقش داشته‌اند و كسانى كه از ولايت اهل بيت عليهم السلام سرپيچى كرده‌اند و ميراث سياسى آنان را - كه پيامبر صلى الله عليه و آله از جانب خداوند متعال به آنها واگذار كرده بود - ، غصب كردند ، اظهار برائت مىنمايند .
بيزارى از همهء رهپويان انحراف
بيزارى از همهء رهپويان انحراف
زائرِ بامعرفتِ اهل بيت عليهم السلام ، نه تنها از دشمنان آنان بيزارى مىجويد ؛ بلكه از همهء كسانى كه راهى را غير از راه اهل بيت عليهم السلام براى زندگى انتخاب كرده‌اند ، هر چند دشمن اهل بيت عليهم السلام نباشند ، اظهارِ برائت مىكند و در زيارت خاندان رسالت ، خطاب به ايشان مىگويد : « من از همهء كسانى كه به دليل ترديد در بارهء جايگاه شما ، از راه شما منحرف شدند ، و از هر كسى جز شما كه در موضوع رهبرى مورد اعتماد و اطاعت ، قرار گرفته « 2 » و نيز از همهء پيشوايانى كه پيروان خود را در واقع ، به سوى آتش دوزخ ، دعوت مىكنند ، بيزارى مىجويم » .
( 1 ) . الأمالى ، طوسى ، ص 405 ، ح 909 . ( 2 ) . اشاره است به آيهء 16 سورهء توبه : « أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ؛ آيا پنداشته ايد كه به خود ، و اگذاشته مىشويد و خداوند ، كسانى راى كه از ميان شما جهاد كرده و غير از خدا و فرستادة او و مؤمنان ، محرم اسرارى نگرفته اند ، معلوم نمى دارد ؟ ! و خدا به آنچه انجام مى دهيد ، آگاه است » . « وليجه » ، در لغت به معناى مَحْرم راز است و مراد ، شخص بيگانه‌اى است كه مورد اعتماد ، قرار مىگيرد و در ميان قومى كه هم‌نژاد ايشان نيست ، داخل مىشود ( لسان العرب ، ج 2 ، ص 400 ) . بنا بر اين ، بايسته است كه مؤمنان ، در انتخاب همراز ، هشيار باشند . امام حسن عسكرى عليه السلام ، مراد از « وليجه » را در آيهء ياد شده ، كسى مىداند كه به ناحق ، جانشين « ولىّ امر » ، شده باشد ( ر . ك : الكافى ، ج 1 ، ص 508 ، ح 9 ) .