شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٦

هدايت مستمر الهى

مىفرمايد :

لَم يُخلِ اللَّهُ سُبحانَهُ خَلقَهُ مِن نَبِىٍّ مُرسَلٍ أو كِتابٍ مُنزَلٍ أو حُجَّةٍ لازِمَةٍ أو مَحَجَّةٍ قائِمَةٍ . « 1 »

خداوند سبحان ، هيچ گاه خلقش را از پيامبر فرستاده شده يا كتاب آسمانى يا حجّتى موجود يا راهى استوار ، خالى نگذارده است .

بنا بر اين ، رحمتِ پيوسته بودن اهل بيت عليهم السلام ، مىتواند اشاره به اين آيه از قرآن باشد كه :

« وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ . « 2 »

و به راستى ، اين گفتار را براى آنان ، پى در پى [ و به هم پيوسته ] نازل ساختيم ، اميد كه آنان ، پندپذير باشند » .

تفسير تفصيلى اين آيه را بايد در كتاب‌هاى تفسير ، جستجو كرد ؛ امّا طبق روايتى ، امام صادق عليه السلام ، مرادِ اين آيه را امامان عليهم السلام مىداند و مىفرمايد :

إمامٌ بَعدَ إمامٍ . « 3 »

[ منظور ، ] امامى پس از امامى است .

اكنون ، عبارت « وَ الرَّحْمَة المَوصُولة » ، معناى نيكوترى مىيابد ؛ يعنى رحمت و لطف الهى ، به وسيلهء امام ، به مردم منتقل مىشود و با شهادت هر امامى ، امامى ديگر از اهل بيت عليهم السلام ، واسطهء رحمت خدا مىشود و وجود امام معصوم ، مايهء رحمت است و در دوران غيبت نيز وجود امام زمان عليه السلام ، رحمت الهى را در باطن اين جهان مىگسترانَد .

( 1 ) . نهج البلاغة ، خطبهء 1 . ( 2 ) . سورهء قصص ، آيهء 51 . ( 3 ) . الأمالى ، طوسى ، ص 294 ، ح 576 ؛ بصائر الدرجات ، ص 515 ، ح 38 .