شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — الصفحة ٣٩١
بذل جان براى رهايى انسان
آرى ! خداخواهان ، از لذّت « جنّة اللّقاء » ، بهره‌مند مىشوند و لذّت خدايابى را با هيچ لذّتى همبَر نمىدانند :
جنّت آن خواهد كه جز جنّت نيافت * نور جنّت‌آفرين ، بر وى نتافت .
در روايتى آمده كه امام صادق عليه السلام ، پرستش بندگان خدا را به سه مرتبه ، تقسيم مىفرمايد : گروهى ، آزمندان‌اند كه حرصِ بهشت ، آنان را به عبادت ، وا داشته است ؛ و گروهى كه از وحشت دوزخ ، به پرستش مىپردازند ؛ و عبادتِ « بزرگواران » كه به « عِبادة الكِرام » ، شهرت دارد .
امام صادق عليه السلام در ادامه مىفرمايد :
وَلكِنِّي أعبُدُهُ حُبَّاً لَهُ عز و جل فَتِلْكَ عِبادَةُ الكِرامُ . « 1 »
امّا من ، خداى عز و جل را به خاطر محبّت به او عبادت مىكنم ، و اين ، عبادت كريمان است .
آرى ! كريمان و آزادگان ، خدا را مىپرستند ؛ زيرا به او عشق مىورزند و محبّت معشوق ، آنان را به خضوع ، وا داشته است .
بذل جان براى رهايى انسان
بذل جان براى رهايى انسان
زيارت اربعين ، روايتى است كه از امام صادق عليه السلام ، نقل شده است . در اين زيارت‌نامه ، فلسفهء شهادت سيّدالشهدا عليه السلام ، چنين تبيين شده است :
وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فيكَ لَيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الجَهالَةِ وَ حَيرَةِ الضَّلالَةِ . « 2 »
و خونش را در راه تو داد تا بندگانت را از جهالت و حيرت گم‌راهى بِرَهاند .
اين سخن ، در واقع ، فلسفهء جانبازى همهء اهل بيت عليهم السلام است . آنان ، جان خود را در راه خدا بذل كرده‌اند ، چنان كه از امام حسن عليه السلام روايت شده كه فرمود :
ما مِنّا إلّامَقْتُولٌ أو مَسْمُومٌ . « 3 »
هيچ يك از ما نيست ، مگر آن كه كُشته مىشود يا مسموم .
( 1 ) . الخصال ، ج 1 ، ص 188 ، ح 259 ؛ بحار الأنوار ، ج 70 ، ص 17 ، ح 9 . ( 2 ) . تهذيب الأحكام ، ج 6 ، ص 113 ، ح 17 . ( 3 ) . كفاية الأثر ، ص 162 .