شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٩

عيسى

[ كه تناسب مضمون دارد با اين بيت :

إنّ الحمار و لو يحوّل فضّة * أو صيغ من ذهب ، لكان حمارا ]

[ تاريخ طبرستان ص 46 ]

از طعنهء بدگويان ، ناچار گذر نَبْوَد * عيسى چه محلّ دارد ؟ جايى كه خران باشند

[ ابن يمين ]

بنماى به صاحب نظران ، گوهرِ خود را * عيسى نتوان گشت به تصديقِ خرى چند

[ صائب ]

اين خر ، خرِ عُزَيرِ نبىّ را ، پسر عم است * همشيره زادهء خرِ عيسى بن مريم است !

[ ؟ ]

حكيم « سنايى » در منظومهء عرفانى « حديقة الحقيقه » به مناسبت ذكر معراج پيغمبر اكرم ، ابيات دلكشى سروده است كه در تبيين مقاصد جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق در سراسر تركيب بند وى بر عموم و در اين بند تركيب بر خصوص ، مىتواند يار و ياورى مددكار باشد . به اين ابيات غرّا بنگريد :

بر نهاده ز بهرِ تاجِ قِدَم * پاى بر فرقِ عالَم و آدم

دو جهان ، پيشِ همّتش به دو جو * سِرِّ ما زاغْ و ما طَغى بشنو

پاىِ او ، تاجِ فرقِ آدم شد * دستِ او ، ركنِ عِلمِ عالَم شد

بار گيرش ، سوى ابد ، معراج * نردبانش ، سوىِ ازل ، منهاج

گفت : سبحانش الَّذي أسْرى * شده ز آنجا به مقصدِ أَقصى

در شب از مسجدِ حرام بكام * رفته و ديده و آمده به مقام

بنموده به دو عيان مولى * آية الصُغرى و آية الكُبرى

يافته جاى خواجهء عقبى * قبهء قربِ ليلة القريى

شده از صخره تا سوىِ رفرف * قاب قوسينِ لطف كرده به كف

گفته و هم شنيده و آمده باز * هم در آن شب به جايگاهِ نماز

قامتِ عرش با همه شرفش * ذره‌يى پيشِ ذرورهء شَرَفش

بر نهاده خداى در معراج * بر سرِ ذاتش از لعمرك تاج

با فَتَرْضى ، دلِ تباه كراست ؟ * بالَعَمْرُك ، غمِ گناه كراست ؟