شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٤

آدم

منصور ابن خلف النيسابورى ، قصص الانبياء ، بيرون آمدن آدم از بهشت صص 20 و 21 ]

لطافت تعبير و ظرافت اشارت حافظ ، به داستان حضرت آدم ( ع ) به لفظ اندك و معنى بسيار - نيز خواندنى است :

در عيشِ نقد كوش كه چون آبخور نماند * آدم بِهِشت روضهء دار السّلام را

[ حافظ ، غزل 7 / 4 ص 20 ]

خالِ شيرين كه بر آن عارضِ گندمگون است * سرِّ آن دانهء كه شد رهزنِ آدم با اوست

[ حافظ ، غزل 59 / 3 ص 134 ]

جلوه‌يى كرد رُخَت ، ديد مَلَك عشق نداشت * عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد

[ حافظ ، غزل 148 / 2 ص 312 ]

دوش ديدم كه ملايك درِ ميخانه زدند * گِلِ آدم بسرشتند و به پيمانه زدند

بر درِ ميخانهء عشق اى مَلَك تسبيح گوى * كاندر آنجا طينتِ آدم ، مخمَّر مىكنند

[ حافظ ، غزل 194 / 6 ص 404 ]

شعرِ حافظ در زمانِ آدم ، اندر باغِ خُلْدْ * دفترِ نسرين و گُل را زينتِ اوراق بود

[ حافظ ، غزل 202 / 10 ص 420 ]

فرشته عشق نداند كه چيست اى ساقى * بخواه جام و گلابى به خاكِ آدم ريز

[ حافظ ، غزل 260 / ص 536 ]

من مَلَك بودم و فردوسِ برين جايم بود * آدم آوَرْد درين ديرِ خراب آبادم

[ حافظ ، غزل 310 / 3 ص 636 ]

من آدمِ بهشتىام امّا درين سفر * حالى اسيرِ عشقِ جوانانِ مَهْوَشم

[ حافظ ، غزل 329 / 3 ص 674 ]

از دلِ تنگِ گنهكار بر آرم آهى * كاتش اندر گنهِ آدم و حوّا فكنم

[ حافظ ، غزل 340 / 2 ص 696 ]

دام سخت است مگر يار شود لطفِ خدا * ورنه آدم نَبَرَد صرفه ز شيطانِ رجيم

[ حافظ ، غزل 360 / 10 ص 736 ]