شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٠

نشان

فرصت شمر طريقهء رندى كه اين نشان * چون راهِ گنج ، بر همه كس آشكاره نيست

[ غزل 73 / 3 ص 161 ]

از وجودم قَدَرى نام و نشان هست كه هست * ورنه از ضعف در آنجا اثرى نيست كه نيست

[ غزل 74 / 9 ص 164 ]

نشانِ يارِ سفر كرده از كه پرسم راست * كه هر چه گفت بر يدِ صبا پريشان گفت

[ غزل 88 / 3 ص 192 ]

با هيچ كس نشانى زان دلستان نديدم * يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد

[ غزل 122 / 2 ص 260 ]

ز مهربانىِ جانان ، طمع مَبُر حافظ * كه نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند

[ غزل 176 / 9 ص 368 ]

تا ز ميخانه و مى ، نام و نشان خواهد بود * سرِ ما خاكِ رهِ پيرِ مغان خواهد بود

[ غزل 201 / 1 ص 418 ]

گوهرِ مَخزَنِ أسرار ، همان است كه بود * حقّهء مِهر بدان مُهر و نشان است كه بود

[ غزل 207 / 1 ص 430 ]

خون شد دلم از حسرتِ آن لعلِ روانبخش * اى دُرجِ محبّت به همان مُهر و نشان باش

[ غزل 267 / 5 ص 550 ]

نشان اهلِ خدا ، عاشقيست با خود دار * كه در مشايخِ شهر ، اين نشان نمىبينم

نشانِ موىِ ميانش كه دل در آن بستم * ز من مپرس كه خود در ميان نمىبينم

[ غزل 350 / 5 و 6 ص 716 ]

گفتم به دَلقِ زَرق بپوشم نشانِ عشق * غمّاز بود اشك و عيان كرد رازِ من

[ غزل 392 / 3 ص 800 ]

شكلِ هِلال هر سرِ مه مىدهد نشانِ * از افسرِ سيامك و ترگِ كلاه زو

[ غزل 398 / 6 ص 812 ]

در مذهبِ طريقت ، خامى نشانِ كفر است * آرى طريق دولت چالاكى است و چُستى

[ غزل 426 / 6 ص 868 ]

براتِ خوشدلىِ ما ، چه كم شدى ؟ يا رب * گرش نشانِ امان از بدِ زمان بودى

[ غزل 432 / 5 ص 880 ]