شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

فصيح

؛ شرح دادن ، ستودن ، توصيف و تعبير و تفسير ، ستايش و مدح و شرح حال .

گر كسى وصفِ او ز من پرسد * بىدل از بىنشان چه گويد ؟ باز

[ سعدى ]

در وصفِ شمايلت ، سخندان * اى كودكِ خوبروى ، خندان

[ سعدى ]

كوته نظران ، كنند وَصْفَت * تشبيه به سروِ بوستانت

[ سعدى ]

چنان كه در نظرى ، در صفت نمىآيد * مَنَت چه وصف بگويم ؟ تو خود در آينه بين

[ سعدى ]

اين كه در وصف نيامد ، كرم و اخلاق است * ور بگويند و جوهش ، نتوان گفت حدود

[ سعدى ]

زبانِ ناطقه در وصفِ شوقِ ما لال است * چه جاىِ كِلكِ بريده زبان بيهده گوست ؟

[ حافظ غزل 57 / 9 ص 130 ]

بعد از اين روىِ من و آينهء وصفِ جمال * كه در آنجا خبر از جلوهء ذاتم دادند

[ حافظ ، غزل 178 / 4 ص 372 ]

وصفِ رخِ چو ماهش ، در پرده راست نايد * مطرب بزن نوايى ، ساقى بده شرابى

[ حافظ ، غزل 424 / 2 ص 864 ]

ز وصفِ حُسنِ تو حافظ چگونه نطق زَند * كه چون صفاتِ الهى ، وراىِ ادراكى

[ حافظ ، غزل 452 / 9 ص 920 ]

؛ زبان‌آور ، داراى فصاحت ، آن كه سخن را هر كجا خواهد ، رساند ، لفظ كه حسن و خوبى آن به سمع دريافت شود .

فصيحى كاو سخن چون آب گفتى * سخن با او به أُصطرلاب گفتى

[ نظامى ]