شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

مزوّر

ستايش ، حمد و ثناء خداى تعالى ، تسبيح ، تهليل ، قراءت قرآن . . .

« . . . انديشه كردم كه مروّت نباشد همه در ذكر و تسبيح و من به غفلت ، خفته . »

[ گلستان سعدى ]

خوردن براى زيستن و ذِكر كردن است * تو معتقد كه زيستن از بهرِ خوردن است

[ گلستان سعدى ]

دولتِ جاويد يافت هر كه نكونام زيست * كز عقبش ذِكرِ خير ، زنده كند نام را

[ سعدى ]

تيمارِ غريبان ، سببِ ذكرِ جميل است * جانا مگر اين قاعده در شهرِ شما نيست

[ حافظ ، غزل 70 / 6 ص 156 ]

گويند ذِكرِ خيرش در خيلِ عشقبازان * هر جا كه نامِ حافظ در انجمن بر آيد

[ غزل 229 / 4747 ]

چو ذكرِ خير طلب مىكنى ، سخن اين است * كه در بهاىِ سخن ، سيم و زر ، دريغ مدار

[ غزل 242 / 7 ص 500 ]

تويى آن جوهرِ پاكيزه كه در عالَمِ قدس * ذكرِ خير تو بُود ، حاصلِ تسبيح مَلَك

[ غزل 295 / 2 ص 606 ]

صد عقده ، زهدِ خشك به كارم فكنده است * ذكرش به خير باد كه تسبيحِ من گسيخت

[ صائب ]

مزوّر

مزوّر

؛ [ ع ، اسم مفعول ] اسم مفعول از تزوير ، ساختگى ، مصنوعى ، سكّهء قلب و مغشوش ، خطّ مزوّر ، خطّى كه كسى به تقليد از خطّ ديگرى نويسد .

هر وعده و هر قول كه كرد اين فلك و گفت * آن وعده خلاف آمد و آن قول مزوّر

چون زرِ مزوَّر نگر آن لعلِ بدخشيش * چون چادرِ گازر نگر ، آن بُردِ يَمانيش

[ ناصر خسرو ]