شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩١

لطف

لطف

لطف

؛ 1 - نرمى در كار و كردار ، رفق ، مدارات ، خوش‌رفتارى ، مودّت ، برّ ، نيكوكارى ،

خاكِ چهل صباح ، سرشتى به دستِ صُنع * خود بر زبانِ لطف براندى ثناىِ خاك

[ خاقانى ]

تو مرا مىكُشى به خنجرِ لطف * من در آن خون به ناز مىغلتم

[ خاقانى ]

لطف ، از مزاجِ دهر ، بشد گويى * اى مرد ، لطف چه ؟ كه وفا هم شد

[ خاقانى ]

مرغ را هم به لطف صيد كنند * پس بِبُرَّند سر به ناكامش

[ خاقانى ]

گر به لطفم به نزدِ خود خوانَد * ور به قهرم برانَد ، او دانَد

[ سعدى ]

مباد آن روز كز درگاهِ لُطْفت * به دستِ نااميدى سر بخاريم

[ سعدى ]

گرش به قهر برانى ، به لطف باز آيد * كه زر همان بُوَد أَرْ چند بار بگدازى

[ سعدى ]

2 - توفيق و لطف خداى :

رفت در شهر ، آبِ خاقانى * كار با لطفِ كردگار افتاد

[ خاقانى ]

كرم بين و لطفِ خداوندگار * گنه بنده كرده است و او شرمسار

[ سعدى ]

اى سليمان در ميانِ زاغ و باز * لطفِ حق شو ، با همه مرغان بساز

[ مولوى ]