شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

لا مكان

مسند

مسند

؛ هر چيز كه بر آن تكيه كرده شود ، بالش بزرگ ، تكيه‌گاه ،

گر به هنر زيبد و به گوهر بالش * او را زبيد چهار بالش و مَسْند

[ منوچهرى ]

عطسهء تو است آفتاب ، دير زى اى ظلِّ حق * مَسْنَدِ تو است آسمان ، تكيه زن اى محترم

[ خاقانى ]

مؤبَّد نمىماند اين ملكِ گيتى * نشايد بر او تكيه بر هيچ مَسْند

[ سعدى ]

ماهِ كنعانىِ من ، مسندِ مصر آنِ تو شد * گاهِ آنست كه بدرود كنى زندان را

[ حافظ ، غزل 9 / 9 ص 34 ]

از آن زمان كه برين آستان نهادم روى * فرازِ مسندِ خورشيد ، تكيه گاهِ من است

[ حافظ ، غزل 54 / 5 ص 124 ]

مسند به گلستان بر ، تا شاهد و ساقى را * لب گيرى و رخ بوسى ، مىنوشى و گل بويى

[ حافظ ، غزل 486 / 2 ص 988 ]

ذروه

ذروه

؛ به ضمّ و كسر اوّل ، علوّ و مكان مرتفع ، بالاترين قسمت هر چيز [ آقرب الموارد ]

اى مرغِ روح ، بر پَر از اين دامِ پر بلا * پرواز كن به ذورهء ايوانِ كبريا

[ عطّار ]

هم ذروهء كمالِ تو افزون ز كيف و كم * هم سدّهء جلالِ تو ، بيرون ز منتها

[ سلمان ساوجى ]

لا مكان

لا مكان

؛ مركّب از : [ لا به معنى نه و مكان به معنى جاى ] : بيجاى ، بىمكان ، صقع بارى تعالى ، صقع واجب ، ناكجا آباد : عالم الوهيّت ، مرتبه و حدّ وجودى كه برتر از مكانست ، عالم عقول و نفوس ، عالم غيب ، عالم الهى ،