شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤

لاف زدن

لاف زدن

لاف زدن

؛ خودستايى كردن ، دعوى باطل كردن ، تصلّف :

ببودند تا شب در اين گفت و گوى * همى لاف زد ، مردِ پيكار جوى

[ فردوسى ]

ترا خود همى مرد بايد چو زن * ميانِ يلان ، لافِ مردى مَزَن

[ فردوسى ]

لافى نزدم بدين فضايل * زيرا كه به فضل خود مُشارم

[ ناصر خسرو » ]

اندر همه ده ، جُوى نه ما را * ما لافزنان كه دهخداييم

[ سنايى ]

برگِ بىبرگى ندارى ، لافِ درويشى مَزَن * رخ چو عيّاران ميارا ، جان چو نامردان مكن

[ سنايى ]

لافِ نسبت زند حسود ، وليك * شيرِ بالش نشد ، چو شيرِ عرين

[ انورى ]

لافِ يكرنگى مزن ، تا در صفت چون آينه * از درون سو ، تيرگى دارى ، ز بيرون سو ، صفا

[ خاقانى ]

ديدهء تو راست نيست ، لاف يكى بين مَزَن * صورتِ تو خوب نيست ، آينه بر طاق نه

لافِ فريدون زدن ، وانگه ضحّاك‌وار * سلطنت و شيطنت ، هر دو به هم داشتن

اوّل ، از شيرِ سرخ ، لاف زند * پس در آيد سگِ سيه ز ميان

[ خاقانى ]

كاخر لافِ سَگيت مىزنم * دبدبهء بندگيَت مىزنم

[ نظامى ]

لاف از سخن چو دُر ، توان زد * آن خشت بُوَد ، كه پُر توان زد