شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

خرقه

اكنون به وجوه تعبير حافظ از « خرقه » بنگريد :

خرقهء زُهدِ مرا آبِ خرابات بِبُرد * خانهء عقلِ مرا آتشِ خمخانه بسوخت

حافظ [ 18 / 6 ]

حافظ اين خرقه بينداز مگر جان ببرى * كاتش از خرمنِ سالوسِ كرامت برخاست

حافظ [ 28 / 7 ]

ز رنگِ باده بشوييم خرقه‌ها در اشك * كه موسمِ ورع و روزگارِ پرهيز است

[ 42 / 4 ]

در خرقه زن آتش كه خمِ ابروىِ ساقى * بر مىشِكَنَد گوشهء محراب امامت

[ 90 / 7 ]

نقدِ صوفى نه همه صافىِ بىغش باشد * اى بسا خرقه كه مستوجبِ آتش باشد

[ 155 / 1 ]

عيبم بپوش زنهار اى خرقهء مىآلود * كان پاك دامن اينجا بهرِ زيارت آمد

[ 167 / 3 ]

داشتم دلقى و صد عيبِ مرا مىپوشيد * خرقه رهنِ مى و مطرب شد و زنّار بماند

[ 175 / 5 ]

قحطِ جود است آبروىِ خود نمىبايد فروخت * باده و گل از بهاىِ خرقه مىبايد خريد

[ 225 / 3 ]

فداىِ پيرهنِ چاكِ ماهرويان باد * هزار جامهء تقوى و خرقهء پرهيز

[ 260 / 2 ]

در خرقه چو آتش زدى اى عارفِ سالك * جهدى كن و سر حلقهء رندانِ جهان باش

[ 267 / 3 ]

اين بيت اشارت است به حديث : كنت نبيّا و آدم بين الماء و الطّين . كه در مسند احمد [ ج 4 ، ص 66 ] آمده است : « عن رجل قال قلت يا رسول اللّه متى جعلت نبيّا قال : و آدم بين الرّوح و الجسد . « و به صورت » كنت نبيّا و آدم بين الرّوح و الجسد [ جامع صغير ج 2 ، ص 96 - كنوز الحقايق ، ص 96 ] نيز آمده است و « جلال الدّين محمّد بلخى » نيز با استفاده از مضمون حديث مذكور سروده است :