شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

خلوت

حضورِ خلوتِ انس است و دوستان جمع‌اند * و إن يكاد بخوانيد و در فراز كنيد

[ غزل 239 / 2 ص 494 ]

حافظا در كُنجِ فقر و خلوتِ شب‌هاىِ تار * تا بُوَد وِردت دعا و درسِ قرآن غم مخور

[ غزل 250 / 10 ص 516 ]

تو همچو صبحى و من شمعِ خلوتِ سَحَرم * تبسّمى كن و جان بين كه چون همى سپرم

[ غزل 317 / 1 / ص 650 ]

گر خلوتِ ما را شبى از رُخ بفروزى * چون صبح در آفاقِ جهان سر بفَرازم

[ غزل 326 / 7 ص 668 ]

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است * چون كوىِ دوست هست به صحرا چه حاجت است

[ غزل 34 / 1 ص 84 ]

راهِ خلوتگهِ خاصم بنما تا پس از اين * مىخورم با تو و ديگر غمِ دنيا نخورم

[ غزل 316 / 1 ص 648 ]

تو پيكِ خلوت رازىّ و ديده بر سر راهت * به مردمى نه به فرمان چنان بران كه تو دانى

[ غزل 467 / 2 ص 950 ]

نه حافظ را حضور درس و خلوت * نه دانشمند را ، علم اليقينى

[ غزل 474 / 11 ص 964 ]

ساقى بيار جامى و ز خلوتم برون كش * تا در به در بگردم ، قلّاش و لا أُبالى

[ غزل 453 / 5 ص 922 ]