شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

حريم

زين قصّه ، هفت گنبدِ افلاك پر صداست * كوته نظر ببين كه سخن مختصر گرفت

حافظ [ 86 / 7 ]

عاقبت منزلِ ما ، وادىِ خاموشان است * حاليا غلغله در گنبدِ افلاك انداز

[ 258 / 2 ]

ساغرى نوش كن و جرعه بر افلاك نشان * چند و چند از غمِ ايّام جگر خون باشى

[ 449 / 7 ]

فلك به مردمِ نادان دهد زمامِ مراد * تو أهلِ دانش و فضلى همين گناهت بس

[ حافظ 263 / 7 ]

گر موج خيز حادثه سر بر فلكِ زند * عارف به آب تر نكند رخت و پختِ خويش

[ 286 / 5 ]

بيا تا گل بر افشانيم و مى در ساغر اندازيم * فلك را سقف بشكافيم و طرحى نو در اندازيم

[ 367 / 1 ]

گداىِ ميكده‌ام ليك وقتِ مستى بين * كه ناز بر فلك و حكم بر ستاره كنم

[ 342 / 6 ]

مزرعِ سبزِ فلك ديدم و داسِ مهِ نو * يادم از كشتهء خويش آمد و هنگامِ درو

[ 399 / 1 ]

تابى سر و پا باشد اوضاعِ فلك زين دست * در سر هوسِ ساقى در دست شراب أولى

[ 457 / 5 ]

حريم

حريم

؛ ( عر ) پيرامون خانه « منتهى الارب » گرداگرد چيزى « كشف »

روا مدار خدايا كه در حريمِ وصال * رقيب مَحرم و حرمان نصيبِ من باشد

[ حافظ 156 / 3 ]

چو پرده‌دار به شمشير مىزند همه را * كسى مقيمِ حريمِ حَرَم نخواهد ماند

[ 176 / 3 ]

و گر كمين بگشايد غمى ز گوشهء دل * حريمِ درگهِ پيرِ مغان پناهت بس

[ 263 / 4 ]