شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

پير

بگير طرّهء مه چهره‌يى و قصّه مخوان * كه سعد و نحس ز تأثيرِ زهره و زُحل است

حافظ [ 46 / 6 ]

در آن زمين كه نسيمى وزد ز طرّهء دوست * چه جاىِ دم زدنِ نافه‌هاىِ تاتارى است

[ 67 / 2 ]

در چينِ طّرهء تو دلِ بىحفاظِ من * هرگز نگفت مسكنِ مألوف ياد باد

[ 98 / 3 ]

مصلحت ديدِ من آنست كه ياران همه كار * بگذارند و خَمِ طرّهء يارى گيرند

[ 180 / 2 ]

گفتم گره نگشوده‌ام زان طرّه تا من بوده‌ام * گفتا مَنَش فرموده‌ام تا با تو طرّارى كند . . .

زان طرّهء پر پيچ و خم سهل است اگر بينم ستم * از بند و زنجيرش چه غم هر كس كه عيّارى كند

[ 186 / 4 و 7 ]

طرّهء شاهدِ دنيا همه بندست و فريب * عارفان بر سرِ اين رشته نجويند نزاع

[ 288 / 6 ]

تابِ بنفشه مىدهد طرّهء مُشكساىِ تو * پردهء غنچه مىدرد ، خندهء دلگشاىِ تو

[ 403 / 1 ]

بگفتمى كه چه ارزد نسيمِ طرّهء دوست * گَرَم به هر سرِ مويى هزار جان بودى

[ 432 / 4 ]

در آستينِ كامِ تو صد نافه مُدرَج است * وان را فداىِ طرّهء يارى نمىكنى

[ 473 / 4 ]

پرچم ؛ به فتح اوّل بر وزن مرهم . چيزى باشد سياه و مدوّر كه بر گردن نيزه و علم بندند ( برهان ) منگوله‌يى را كه بر سر نيزه و زير گلوى اسب ، آويخته مىشده و اغلب از نوع همان پرچم علم بوده است ، نيز پرچم گويند و استعمال « پرچم نيزه » در نظم و نثر قديم فراوانست از جمله بيت ذيل از سعدى كه به‌ترين شاهد براى معنى حقيقى پرچم است :

اگر مردم همين بالا و ريشند * به نيزه نيز بر بسته است ، پرچم