شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٩١

6 - سبك أشعار جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق

زد و نان سوىِ صاحبدولتى پوى * كه تيز خواجه از ريشِ رهى به

تملّق كن چو دشمن ، گشت غالب * چو در مانى ، ز شيرى روبهى به

بهى كن گر كسى بد كرد با تو * كه داند هر كسى كز بد ، بهى به

نبايد عيبم ، أرْ چيزى ندارم * كه دستِ سروِ آزاده ، تهى به

ز علم و حكمتت كارى نيايد * برو هم ابلهى كن ، كابلهى به ( 100 )

عشق بر من به زيان آوردى * كارِ من باز به جان آوردى

سركشى باز گرفتى بر دست * مىنگويم كه چه‌مان آوردى

آن همه دوستى و آن همه عهد * وه چه نيكو به زبان آوردى

دادى از دست ، سرِ رشتهء وصل * پاىِ هجران به ميان آوردى

بود فارغ ز شكايت دلِ ما * كارِ او باز بدان آوردى ( 10 )

چه كنم دوستى يگانه نماند * هيچ آزاد در زمانه نماند

بر دلِ من زند فَلَكْ همه زَخم * مگرش جز دلم نشانه نماند

زان همه كار و بار و آن رونق * آه و دردا كه جز فسانه نماند

در دو چشمم كه از تو روشن بود * جز سرشكِ چو ناردانه نماند

مرگ را كرد بايد استقبال * كه ميانمان بسى ميانه نماند

زود باشد كه جان بپردازم * كه بدين رقعه جاىِ خانه نماند

غمِ دل مىتوان نهفت آخر * زردىِ روى را بهانه نماند

هر چه اسبابِ عيش بود ، برفت * جز زيانيم در زمانه نماند

هيچ نوميد نيستم كه كسى * در غمِ چرخ جاودانه نماند ( 102 )

جمال الدّين عبد الرزّاق ، با شاعران معروف هم روزگار خود ، مكاتبات منظوم دارد . مضامين اين اشعار را مناظرات و مفاخرات و گاه مهاجات - چنان كه در ميان