شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٠

6 - سبك أشعار جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق

مىكنم جهد تا بپوشم حال * ديده با اشك بر نمىآيد

بننالم ز هيچ بدروزى * كِم از آن بد ، بتر نمىآيد

روز بگذشت و هم نيامد يار * تو چه گويى ؟ مگر نمىآيد

اين همه يا ربِ سحرگاهى * خود يكى كارگر نمىآيد ( 97 )

عشقبازى با چو تو يارى خوش است * جان فدا كردن تو را كارى خوش است

عاشقى گر خود همه دردِ دلست * دردِ دل از چون تو دلدارى خوش است

بست خورشيد ، از تو زنّارى ز كُفر * گر همه كفرست ، زنّارى خوش است

گفتم از هجرِ تو ، جانم رفت ، گفت : * گو به دوزخ ، نار تو نارى خوش است

گويد آرى چون بخواهم بوسه‌يى * گر دروغست ارنه اين آرى خوش است

گفتمش دل باز ده ، گفتا كدام * خشك ريشه چون تو طرّارى خوش است ( 98 )

عشقت اى دوست مرا همنفس است * بىتو بر من همه عالَم ، قفس است

حلقهء زلفِ تو ، دل مىگيرد * در شبِ زلفِ تو حلقه عَسَس است

من ز عشقِ تو كجا بگريزم * كاشكم از پيش و غمِ تو ز پس است

غمِ تو مىخورم و مىگريم * چون به اشكى و غمى دسترس است

مرگ ، نزديك به من چونان شد * كه ميانِ من و او ، يك نفس است

هر كه گويد كه فلان را بنواز * گويى از خشم ، فلان خود چه كس است ؟

خشم و دشنام تو درمىبايد * طعنهء دشمنم آخر نه بس است ؟ ( 99 )

اگر رخت از جهان بيرون نهى ، به * ازين تردامنان ، گر وارهى به

تماشاگاهِ جانت ، بس فراخ است * اگر زين تنگنا بيرون جهى به

گلِ اميد ازينان نشكفد هيچ * اگر خارِ دلِ خود كم نهى به

به گِردِ بيدِ بىبر چند گردى ؟ * غرض سايه است هم سروِ سهى به