شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

6 - سبك أشعار جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق

جز غم او ، مرا كه ؟ شاد كند * جز فراقش مرا كه ؟ ياد كند

فرد مانديم از وىِ و هجر همى * زخم بر مهرهء گشاد كند

نرگسِ مست او به بو العَجَبى * جادوان را باوستاد كند

غارتِ دل به زلف فرمايد * غمزه را پس اميرِ داد كند

يا رب آن سنگدل مرا هرگز * جز به دشنام هيچ ياد كند ؟

تكيه بر وعده‌هاىِ او كردم * كه شبانگاه و بامداد كند

جز من و زلفِ او ، كسى به جهان * تكيه هرگز بر آب و باد كند ؟ ( 95 )

جمال ، شاعرى سوخته و به كمال رسيده است ، در ضمن غزلى به مطلع :

آخر يكى به كوىِ فلان كس گذر كنيد * در حالِ اين شكسته دل ، آخر نظر كنيد

مىگويد :

ور پرسد از شما كه چگونه است حال او * گوييد سوختست و سخن مختصر كنيد

و علاج درد بىدرمان خويش را چنين بيان مىكند :

مى ، رنجِ دل بكاهد آن مى ، مرا دهيد * زر ، كارِ ما بسازد ، تدبيرِ زر كنيد ( 96 )

در غزلى ديگر احوال او را چنين مىخوانيم :

بىتوام كار بر نمىآيد * بر من اين غم بسر نمىآيد

ترسم از تن به در شَوَد جانم * كز دَرَم ، دوست در نمىآيد

دل چو دلدار دور گشت از من * نيك و بدزو خبر نمىآيد

هر شبى تا به روزم از غمِ تو * مژه بر يكدگر نمىآيد