شرح بر تركيب بند جمال الدين محمد بن عبد الرزاق در ستايش رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

6 - سبك أشعار جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق

زبان بيان ، در غزل‌هاى جمال ، ساده و بىپيرايه است :

يار ، گِردِ وفا نمىگردد * با وفا ، آشنا ، نمىگردد

در دلش ، جز ستم نمىآيد * در سرش ، جز جفا نمىگردد

دل ، بيكبارگى ، ز ما ، برداشت * جز برِ ناسزا ، نمىگردد

از كسى حالِ ما نمىپرسد * خود كسى گِردِ ما نمىگردد

خود نگويد كه آن فلان عاشق * آخِر اينجا چرا نمىگردد ؟

هيچ شب نيست كز فِراق رُخَشْ * ز اشكِ من آسيا نمىگردد ( 92 )

غزل‌هاى جمال نيز مانند ديگر اشعار او از چاشنى غم بهره دارد :

چشمم از گريه دوش ناسوده است * تا سحرگه سرشك پالوده است

گر نخفتست چشم من شايد * چشمِ او بارى از چه نغنوده است ؟

روزها شد كه آن نگارين روى * به من آن روىِ خوب ننموده است

بىسبب رخ ز من نهان دارد * مىندانم كه اين كه فرموده است ؟

گفتم از چشمِ بد نگه دارش * مگر آن چشم چشمِ من بوده است

سركشى بود عادتش همه عمر * خشم و دشنام نو در افزوده است

راضيم گر چه پاى باز گرفت * بارى از دردِ سر بر آسوده است ( 93 )

غمش در دلِ تنگِ ما مىنشيند * ندانم بر آتش چرا مىنشيند

دلم نيز مستوجبِ هر غمى هست * كه بر شاهراهِ بلا مىنشيند

مرا بر سرِ آتشى مىنشانَد * چو بينم كه با ناسزا مىنشيند

مرا گفت با ديگرى مىنشينى * ندانم كه اين بر كجا مىنشيند

كمر بر چه بندد نگارم ؟ ندانم * كه اين يار بر جان ما مىنشيند ( 94 )