سر البيان في علم القرآن ( فارسى ) — الصفحة ١٧

فصل اوّل قرآن

مستقيم ايمان رهبرى مىكند چنان كه در اولين آيهء سوره ابراهيم فرموده :

كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ( قرآن كتابى است كه بسوى تو فرستاديم تا مردم را از تاريكىهاى جهل و كفر بيرون آرى و بعالم نور رسانى ) .

قرآن با هر گونه معبودى جز آفريدگار جهان مبارزه مىكند و پرستش و دعا را مختص ذات مقدس پروردگار ميداند .

قرآن در حقيقت ، دعوت بمعنى و جوهر لا إله الا اللّه مىباشد كه با دلائل معقوله بالصراحه لزوم پرستش حضرت رب العزة را بيكتائى اعلام ميدارد .

قرآن مقام ربوبيت را تقديس و آفرينش عوالم و ذرات كائنات و بقاء و انتظام جميع موجودات را به خدا منتسب و ثابت مينمايد .

جهانرا صانعى باشد خدا نام * كزو آشفته دريا گيرد آرام

قرآن آفريدگار جهانرا از هر جهت بىنياز ، دانا و توانا ، با اراده و اختيار معرفى مىكند و صفات كماليه و جلاليهء حضرتش ، از آيات و مفاد آن مستفاد مىشود .

قرآن عفو و عنايات پروردگار را در مورد توبه و انابه بزهكاران اعلام ميدارد .

قرآن گم گشتگان و تشنگان بيابان شرك و بت پرستى را به كوثر توحيد و منزل تفريد صانع دعوت مىكند و وظايف مخلوق را نسبت به خالق شرح ميدهد .

قرآن از فضل و احسان خداوند متعال بر بندگانش عباراتى جذاب و پرشكوه دارد .

قرآن ساحت مقدس پيغمبران را از افتراء و تهمتى كه مردم هر زمان به آنان نسبت ميدادند مبرى داشته و مقام نبوت را تجليل و صفات پسنديدهء پيامبران و سفراى الهى را بيان مىكند .

قرآن افتادگان در چاه نادانى را بريسمان محكم توحيد نجات ميدهد .

از چاه شور اين جهان بر حبل قرآن زدن دو دست * كاى يوسف آخر بهرتست اين دلو در چاه آمده

( حكيم سنائى )