سر البيان في علم القرآن ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

مقصود اصلى از خواندن قرآن

كرده‌ايم تا مردم در آياتش انديشه كنند و خردمندان از آن پند گيرند ) .

آيهء 24 سورهء محمد : أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى قُلُوبٍ أَقْفالُها ( چرا دربارهء قرآن و معانى آن تدبّر و انديشه نميكنند ، آيا بر دلهاى آنان قفل زده شده است ؟ ) پيامبر عظيم الشأن اسلام فرموده :

الف -

ويل لمن لاكها بين لحييه ثمّ لم يتدبّر

( واى بر كسى كه آيات قرآن را بين دو چانهء خود بگرداند و تدبّر و توجّه در آنها ننمايد ) .

ب -

لا عبادة مثل التّفكّر

( هيچ عبادتى چون انديشه كردن نيست ) .

ج - اى مردم هنگامى كه فتنه‌هاى روزگار مانند پاره‌هاى ابر تاريك بر شما پوشيده شد ، بر شما باد عمل به قرآن زيرا شفاعت كننده‌ايست كه شفاعتش مقبول است ، كسى كه قرآن را پيش رويش قرار داده آن را راهنماى خود نمايد و بدان عمل كند او را به بهشت ميكشاند و كسى كه قرآن را پشت سر گذارده و به آن عمل نكند ويرا بجهنّم ميراند .

امام المتّقين على بن ابيطالب عليه السّلام ميفرمايد :

الف -

لا خير في قرائة من لا يتدبّر فيها

( براى كسى كه در خواندن قرآن انديشه و تدبّر ننمايد خيرى نيست ) .

ب - قرآن داروى دردهاى بيدرمان و پناه آوارگان است و نبايد آن را منحصر باوراقى دانست كه در ميان جلدى گرد آمده و بعنوان تعويذ برگردن اندازند و يا در خانه‌ها نگاهدارند ، بلكه منظور من از قرآن ، عمل كامل به آن و همت بر انجام وظايفى است كه مطابق وحى آسمانى در آن درج شده و در مفهوم حقيقى خود پندار و كردار يك مسلمان صميمى و با ايمان را تشكيل ميدهد بنا بر اين مسلمانان وظيفه‌شناس قرآنى متحرّك و سخنگو هستند كه معناى اين كتاب مجيد