سيرى در علوم قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٧
نسيئى
نسيئى
نسيئى
در ميان اعراب جاهلى چهار ماه از دوازده ماه قمرى بعنوان ماه‌هاى حرام شناخته مىشد كه عبارتند از : ذيقعده ، ذيحجه ، محرم و رجب . در اين چهار ماه جنگ و خونريزى ممنوع بود و نوعى آتش‌بس برقرار مىشد . اسلام نيز اين سنت را كه بهرحال به نفع صلح بشرى بود امضاء كرد و به آن رسميت داد و جنگ در آن ماهها را حرام كرد ، در قرآن كريم آمده است :
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ « 1 »
از تو درباره جنگ در ماه حرام مىپرسند بگو جنگ در آن گناه بزرگ و بازداشتن از راه خدا و كفر به اوست .
علاوه بر حرمت جنگ در ماه‌هاى حرام ، ماه ذيحجه امتياز ديگرى هم داشت و آن انجام مناسك حج در آن ماه بود .
هرچند كه اعراب عصر جاهليت ، احترام به ماه‌هاى حرام را رعايت مىكردند اما گاهى بخاطر مصلحتهائى بعضى از آن ماهها را پس و پيش مىكردند و مثلا ماه محرم را كه ماه حرام بود ، بعضى از سالها يك ماه به تأخير مىانداختند و بجاى محرم ماه صفر را
( 1 ) - سوره بقره ، آيه 217 .