سيرى در علوم قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٩

احباط :

أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ « 1 »

آنها كسانى هستند كه به آيات پروردگارشان و ملاقات او كفر ورزيدند پس عملهايشان حبط گرديد .

لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ « 2 »

و اگر مشرك شوى ، البته عمل تو حبط مىشود و از زيانكاران خواهى شد .

أُولئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ « 3 »

آنان ايمان نياوردند پس خداوند اعمالشان را حبط نمود .

چنان‌كه ملاحظه مىفرمائيد ، در اين آيات و آيات ديگرى كه مشابه آنهاست ( و ما به جهت رعايت اختصار همهء آنها را نياورديم ) تنها كفر و شرك عامل حبط اعمال و باطل شدن و بىاثر بودن كارهاى نيك معرفى شده است كه همه به آن عقيده دارند و با اين آيات نمىتوان به احباط كه معتزله به آن معتقدند ، استدلال كرد و ارتكاب گناه كبيره را از فردى كه به خدا ايمان دارد ، موجب حبط اعمال صالحه او دانست .

تنها آيه‌اى كه دربارهء مؤمنان اشاره به حبط دارد ، آيهء ياد شده در زير است :

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ

( 1 ) - سورهء كهف ، آيه 105 . ( 2 ) - سورهء زمر ، آيه 65 . ( 3 ) - سورهء احزاب ، آيه 19 .