سيرى در علوم قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

شفاعت

يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ « 1 »

در آن روز شفاعت فايده نخواهد كرد مگر از كسى كه خدا به او اذن داده است .

لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ « 2 »

و شفاعت آنها چيزى فائده نخواهد داد مگر پس از آنكه خدا به هر كس كه بخواهد اجازه شفاعت بدهد .

به‌طورى كه ملاحظه مىفرمائيد در اين آيات اصل شفاعت شفاعت‌كنندگان اثبات شده است چيزى كه هست اين است كه تنها كسانى مىتوانند اين مقام و موقعيت را داشته باشند كه از جانب خدا مأذون باشند و بدون اجازه خدا احدى حق شفاعت كردن را ندارد .

7 - آياتى كه دلالت دارند كه شفاعت تنها دربارهء كسانى پذيرفته مىشود كه خداوند اجازه شفاعت در حق آنها را به شافع داده باشد مانند :

وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى « 3 »

و شفاعت نمىكنند مگر در حق كسى كه خداوند به او اجازه بدهد .

طبق اين آيات شفاعت شوندگان نيز با اجازه خداوند انتخاب خواهند شد بنابراين ، هم شفاعت‌كنندگان و هم شفاعت‌شوندگان هر دو گروه را خداوند انتخاب

( 1 ) - سوره طه ، آيه 109 . ( 2 ) - سورهء نجم ، آيه 26 . ( 3 ) - سورهء انبياء ، آيه 28 .