حكمت نامه جوان ( فارسى ) — الصفحة ٤١٧
3 / 29 قنبر ، بنده آزاد شده امير مؤمنان
به او گفت : تو قنبرى ؟
گفت : آرى .
گفت : ابو هَمْدان ؟
گفت : آرى .
گفت : على بن ابى طالب ، مولاى توست ؟
گفت : مولاى من ، خداوند است و امير مؤمنان ، على ، ولى نعمت من است .
گفت : از دين او بيزارى بجوى .
گفت : چون از دين او بيزارى جُستم ، مرا به دينى بهتر از آن ، راهنمايى مىكنى ؟
گفت : من تو را مىكشم . هرگونه مردن را كه دوست دارى ، برگزين .
گفت : آن را به تو وا نهادم .
گفت : چرا ؟
گفت : چون به هر گونه كه مرا بكشى ، [ در قيامت ] به همان گونه تو را مىكشم و امير مؤمنان به من خبر داد كه مرگ من ، از سرِ ستم و نا به‌حق است و سرم بُريده مىشود .
پس حجّاج ، فرمان داد تا سرش را ببُرند . « 1 »
از امام هادى عليه السلام روايت شده كه فرمود : قنبر ، غلام امير مؤمنان ، بر حَجّاج بن يوسف درآمد . حجّاج به او گفت : تو چه كارى براى على بن ابى طالب مىكردى ؟
گفت : برايش آب وضو مىآوردم .
گفت : او هنگامى كه وضويش را به پايان مىبرد ، چه مىگفت ؟
گفت : اين آيه را مىخواند :
« فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما
( 1 ) الإرشاد : ج 1 ص 328 .