حكمت نامه جوان ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

4 / 2 آزمودن دوست

140 . امام على عليه السلام : آزمودن را جلو انداز ، و در انتخاب دوست ، احتياط كن ؛ و گرنه ، اضطرار ، تو را به دوستى بَدان ، وا مىدارد .

141 . امام على عليه السلام : با شش چيز ، انديشه و خِردِ مردان ، آزموده مىشود : همنشينى ، داد و ستد ، رياست ، كناره‌گيرى ، ثروت ، و تنگ‌دستى .

142 . امام على عليه السلام : مردم ، جز با آزمايش ، شناخته نمىشوند . خانواده و فرزندان را در نبودنت ، دوست را در گرفتارىات ، خويشاوندان را در تنگ‌دستىات ، و چاپلوسان و دوست‌نمايان را به هنگام بيكارىات بيازماى ، تا جايگاه خودت را نزد آنان بدانى .

143 . امام على عليه السلام : كسى را براى دوستى حقيقى نشان مكن ، مگر اين كه او را در سه‌جا بيازمايى : او را به خشم آورى و بنگرى كه آيا خشم ، او را از حق به باطل به در مىبَرَد يا نه ؛ و هنگام دستيابى به مال و منال ؛ و هنگامى كه با او هم‌سفر مىشوى .

144 . امام صادق عليه السلام : هرگاه دوست تو بر كرسى رياست نشست و يك‌ْدهمِ رفتار پيش از رياست را با تو داشت ، دوستِ بدى نيست .

145 . رجال الكَشّى به نقل از محمّد بن سنان : گروهى از كوفيان به امام صادق عليه السلام نامه نوشتند و گفتند : مفضّل با آدم‌هاى پليد ، كبوترباز و مىگسار ، همنشينى مىكند . سزاوار است برايش نامه‌اى نوشته ، به وى دستور دهى با آنان همنشينى نكند .

امام صادق عليه السلام ، نامه‌اى براى مفضّل نوشت و مُهر كرد و آن را به كوفيان داد و دستور داد با دست خود ، نامه را به مفضّل بدهند . آنان ، نامه را براى مفضّل آوردند . اين گروه ، عبارت بودند از : زُراره ، عبد اللّه بن بُكَير ، محمّد بن مسلم ، ابو بصير و حُجر بن زائده . نامه را به مفضّل دادند و او ، آن را باز كرد و خواند . متن نامه ، چنين بود :

« به نام خداوند بخشنده مهربان . فلان چيز و فلان چيز را خريدارى كن » .