سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

زيارت‌خانهء خدا

الا اى غافلان از حال كعبه * بگفتم شمه‌اى از حال كعبه

ز محبوب چنين عاقل چراييد * چرا سوى حريم او نياييد

الا اى آنكِ دارى مكنت راه * كه آرى رو به سوى كعبة اللَّه

مكن در آمدن هرگز تهاون * كه حسرت مىخورى يوم التغابن

بر اهل استطاعت فرض عين است * به گردن در ادا مانند ديْن است

طواف كعبه آمد ركن اسلام * به سوى او ز روى شوق بخرام

نخست آور به كف مال حلالى * كز آن نبود تو را اثم و وبالى

اگر مالت نه از وجه حلال است * ز رفتن حاصلت رنج و و بال است

بجو ز آن پس رفيق بردبارى * ديانت پيشهء صاحب وقارى

انيس و مشفق و دمساز و غمخوار * جليس همدم و يار مددكار

اگر دارى عيال و اهل و فرزند * بخواريشان به جاى خويش مپسند

بِنِه قُوت كفاف از بهر ايشان * مساز از رفتن ايشان را پريشان

وداع دوستان و همدمان كن * پس آنگه رو به سوى كاروان كن

چو اندر ره درآيى اى نكوكار * نظر هر سوى ز روى لطف بگمار

اگر در ره ز پا افتاده‌اى هست * بگيرش از ره لطف و كرم دست

نشان بر مركبش از روى يارى * مرو را راحتى ده از سوارى

گرسنه باشد او را سير گردان * چو عطشان باشد او را ساز ريان

به هر دم مىتوانى اى برادر * كه دريابى ثواب حج اكبر

در اين ره تا توانى دل به دست آر * كه آن از حج بود فاضل به صد بار « 1 »

چو آيى جانب ركن يمانى * به دو دستى رسان تا مىتوانى

بود مسحش گناهان را كفارت * مده از كف به هنگام زيارت

وگر نتوانى از انبوه و كثرت * به انگشت شهادت كن اشارت

( 1 ) . شاعر سپس به بيان احكام پرداخته و آن‌ها را مطابق مذاهب گوناگون بيان كرده است .