سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

زيارت‌خانهء خدا

بدارى دايمم ثابت بر اين حال * فزون سازى از آنم عزّ و اقبال

نرانى از درِ لطف و كرامت * بدارى در كرامت تا قيامت

كريمانى كه در ملك جهانند * ز درگاه كرم كس را نرانند

كسى كو را به لطف خويش خوانند * به قهر او را ز پيش خود برانند

تو از لطفم بدين درگاه خواندى * ز راه مكرمت اينجا رساندى

چو كردى محرم درگاه خويشم * ز محرومى مگردان سينه ريشم

در اين عالم چو كردى لطف و احسان * در آن عالم به قهر خود مسوزان

بخوان احمد به مكه همگنان را * بشارت ده به كعبه حاجيان را

بگو سوى حريم حق شتابيد * كه تا از طوف او اجرى بيابيد

همه ذنب شما مغفور گردد * همه سعى شما مشكور گردد

بيفزايد شما را قدر و حرمت * بيابيد از خدا صد لطف و رحمت

به مقصودات خود موصول گرديد * به نزديك خدا مقبول گرديد

حريم كعبه جاى دلگشاييست * محل حاصل هر دو سراييست

يكى شهر خوشى پر ناز و نعمت * نمودارى ز امن آباد جنّت

درو و ميوه به هر فصلى فراوان * لطيف و نازك و شيرين و ارزان

به بازارش ز هر سو خوان نعمت * نهاده بر سرش الوان نعمت

متاع دنيوى در وى فراوان * همه با قدر وَنْدَر قيمت ارزان

محل طاعت و جاى عبادت * مكان دولت و عزّ و سعادت

چرا آنجا نباشد مرد عاقل * چرا آنجا نسازد جا و منزل

نه آخر مولد پاك رسول است * نه قرآن را در آن منزل نزول است

نه آخر بلدهء پاك خداييست * نه او منزلگه اهل صفاييست

نه آخر حق به دو سوگند خورده * نه از قدرش به قرآن نام برده

نه آخر اندرو كرده بنايى * كه نبود مثل او در هيچ جايى